Clipart films

ΠΟΙΗΣΗ - POETRY

2010-05-30T06:55:00.000-07:00

Η Clipart Films παρουσιάζει με περηφάνεια
την εξαιρετική ταινία
που κέρδισε το
Βραβείο Σεναρίου
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ 2010

Σκηνοθέτης: Τσανγκ Ντόγκ Λι (Chang-dong Lee)
Με τους Yoon Hee- Jeong, Da-wit Lee
Δράμα, Νότια Κορέα 2010 139 Λεπτά

…άξια για πολλά βραβεία ήταν η ερμηνεία μιας ηθοποιού που επέστρεψε μετά από 15 χρόνια απουσίας, της Γιουν Γιούνχι, στην Ποίηση του Κορεάτη Λι Τσαγκ Ντονγκ. Ενσάρκωσε μια γηραιά κυρία που παλεύει με τα πρώτα συμπτώματα της άνοιας, τη χαριτωμένη φιλαρέσκεια της, την ανάγκη της να μάθει να φτιάχνει ποιήματα, και την ανάμειξη του αγαπημένου της έφηβου εγγονού στον βιασμό μιας συμμαθήτριάς του, η οποία στη συνέχεια αυτοκτόνησε. Πολύ ντελικάτη, υπέροχη δημιουργία…
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ / LIFO

Μπορεί η ταινία του Τσανγκντόνγκ Λι να λέγεται «Ποίηση», πίσω όμως από τον τίτλο υπάρχει ένα σπαραχτικό ανθρώπινο δράμα που η ηλικιωμένη ηρωίδα προσπαθεί να αντιμετωπίσει. Η 60χρονη ηρωίδα, που ζει με τον νεαρό εγγονό της σε μια επαρχιακή πόλη της Νότιας Κορέας, αποφασίζει κάποια στιγμή, σαν «ηλιαχτίδα» στην ανιαρή ζωή της, να παρακολουθήσει μαθήματα ποίησης. Σχεδόν ταυτόχρονα ανακαλύπτει πως ο εγγονός της, μαζί με άλλους πέντε συμμαθητές του, βίαζαν ομαδικά μια συμμαθήτριά τους, που τελικά την οποία οδήγησαν σε αυτοκτονία.
Ο σκηνοθέτης (που το 2007 μας είχε εντυπωσιάσει με την «Κρυφή λιακάδα») αντιμετωπίζει την ιστορία του με ειλικρίνεια και ψυχραιμία, με μια κάμερα που παρακολουθεί τα δρώμενα με αντικειμενικότητα, αφήνοντας τον θεατή να βγάλει τα συμπεράσματά του. Για παράδειγμα, σ' όλες σχεδόν τις σκηνές ο εγγονός κάθεται μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας όλα όσα παρουσιάζει («σκουπίδια», υποθέτουμε), έμμεσο σχόλιο του σκηνοθέτη πάνω στο άχαρο μέλλον μερίδας της νεολαίας. «Ζούμε σε μια εποχή», ανέφερε ο ίδιος, «όπου η ποίηση αργοπεθαίνει. Μερικοί θλίβονται γι' αυτό, ενώ άλλοι δηλώνουν πως της αξίζει να πεθάνει. Παρ' όλα αυτά, οι άνθρωποι εξακολουθούν να διαβάζουν και να γράφουν ποιήματα... Αλλά αυτό είναι και ένα ερώτημα που θέτω στον εαυτό μου: Τι σημαίνει να γυρίζω ταινίες σε μια εποχή όπου έτσι κι αλλιώς ο κινηματογράφος πεθαίνει;»
Ν.Φ. Μικελίδης / ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

…στη ταινία Ποίηση, ο Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης Τσανγκντόνγκ Λι μας παρουσιάζει το πορτρέτο μιας ηλικιωμένης γυναίκας η οποία, για να αλλάξει κάπως την ανιαρή ζωή της, αποφασίζει στα 60 της τόσα χρόνια να γίνει ποιήτρια, ενώ, παράλληλα προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την απάνθρωπη πράξη του νεαρού εγγονού της να βιάσει με πέντε συμμαθητές του μια κοπέλα, οδηγώντας την στην αυτοκτονία. Ο Λι καταγράφει με λεπτομέρεια, αλλά και κριτικό μάτι την κοινωνία μέσα στην οποία κινούνται τα πρόσωπά του, δημιουργώντας σκηνές από τις οποίες δεν λείπει και μια ποιητική πνοή. Οι κριτικοί κάνουν λόγο για μια εξαιρετική ερμηνεία από την Τζουνκί Γιουν. / efhmer;idaΤΑ ΝΕΑ

Ξεκίνησε ως μυθιστοριογράφος, μεταπήδησε στη συγγραφή σεναρίων( Oasis, Fish Green) έγραψε και σκηνοθέτησε το μαγευτικό Secret Sunshine, Ο Τσανγκ Ντογκ Λι είναι ένας από τους 3 καλύτερους σκηνοθέτες της χώρας του. Η ταινία του Poetry μόνο από την υπόθεση της έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον μας.
http://camerastyloonline.wordpress.com/

… συγκινητικό ήταν το Poetry του Chang-dong Lee, το οποίο έφυγε από την διοργάνωση με το βραβείο καλύτερου σεναρίου…
http://cine.gr/

…Στα φαβορί για το βραβείο γυναικείας ερμηνείας βρίσκονται η Γιουν Τζουίνγκ-χέε πρωταγωνίστρια της νοτιοκορεάτικης ταινίας «Ποίηση»…
Ν.Φ.Μικελίδης / ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΧΑΡΑ μου, εσύ - MY JOY

2010-05-30T06:50:00.000-07:00

Η Clipart Films παρουσιάζει με περηφάνεια
μια μοναδική σοκαριστική ταινία
του Σεργκέι Λοζνίτσα
που όμοια της δεν έχετε
ξαναδεί ποτέ σας...

Σκηνοθέτης: Σεργκέι Λοζνίτσα (Sergei Loznitsa)
Με τους Victor Nemets, Olga Shuvalova, Vladimir Golovin
Δράμα, Ουκρανία 2010

Η σύγχρονη Ρωσία της βίας, της εγκληματικότητας της πορνείας μέσα από το φακό ενός ντοκιμενταρίστα όπως χαρακτηρίζεται ο Λονζνίτσα. Απόφοιτος του πάλαι ποτέ σπουδαίου Ρωσικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου ο 46χρονος σκηνοθέτης δοκιμάζει τις δυνατότητες του για πρώτη φορά σε μεγάλου μήκους ταινία, αποτελέσει την πραγματική ευχάριστη έκπληξη του φετινού Φεστιβάλ Καννών.
Είναι η ιστορία του οδηγού Γκιόργκι ο οποίος πηγαίνοντας προς την δουλειά του παίρνει λάθος δρόμο σε έναν αυτοκινητόδρομο της ρωσικής υπαίθρου. Μέσα από μια αλλόκοτη κατάσταση συναντά τους κατοίκους μιας απομονωμένης περιοχής. Έναν βετεράνο πολέμου, μια έφηβη πόρνη, μια τσιγγάνα και διεφθαρμένους αστυνομικούς. Η απώλεια της μνήμης του και η κακή κατάσταση της υγείας του είναι το κομβικό σημείο της ιστορίας, ξετυλίγοντας σαν παραβολή όλα εκείνα τα στοιχεία που αποκαλύπτουν την ηθική παρακμή της Ρωσίας.
Και, ξαφνικά, έρχεται ένας 46χρονος Ρώσος, ο Σεργκέι Λόζνιτσα, με θητεία στο ντοκιμαντέρ, στην πρώτη του ταινία με τίτλο Η ευτυχία μου (Schastye Moy), να μας μαρτυρήσει με μια στέρεα εικαστική γραφή, εκπληκτικά πλάνα και διαλόγους και αφήγηση σαλιγκαριού την πλήρη αποψίλωση της περίφημης ρωσικής ψυχής, σε έναν κτηνώδη πολτό. Η δυστυχία του δράματος μιας πολύπαθης χώρας, κατά τον Λόζνιτσα, έχει τις ρίζες της στον σταλινισμό, και μέσα από λαβυρινθώδεις αναδρομές στο παρελθόν το παρόν συγχέεται σε μια μοχθηρία άνευ προηγουμένου, μια ανομία που εξισώνεται με τη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα. Είναι η ιστορία ενός φορτηγατζή, που αρνείται να πληρώσει μια νεαρή κοπέλα που του προσφέρει σεξουαλικές υπηρεσίες, χάνεται στους κάμπους και τα λαγκάδια, και πέφτει θύμα κάποιων τυχαίων, που θέλουν να κλέψουν το εμπόρευμά του. Γυρισμένο σε ουκρανικά τοπία που μοιάζουν με τη ρωσική ενδοχώρα, το φιλμ χρησιμοποιεί τη φιγούρα ενός γέρου άνδρα που κρατάει δυο ρόλους, εντελώς αντίθετους σε ύφος, θέλοντας και να καταδείξει την αλλαγή του πνεύματος στο ίδιο πρόσωπο. Το βασικό, στο μόνο αριστούργημα από τις ταινίες που είδα στις Κάννες, είναι η αδιάσπαστη προσήλωση του Λόζνιτσα στον χώρο και τον χρόνο (αν και πολλοί θα διαφωνήσουν λόγω του μυστηρίου που περιβάλλει τους χαρακτήρες), χωρίς να ενδιαφέρεται για τον απόλυτο σεβασμό της γραμμικής πλοκής.
Η ταινία του Λόζνιτσα δεν πήρε κανένα βραβείο τελικά.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ / LIFO

Μια κοινωνία βουτηγμένη στη διαφθορά και την εκμετάλλευση παρουσιάζει στην ταινία «Η χαρά μου» ο πρώην ντοκιμαντερίστας Σεργκέι Λοζνίτσα. Μια κοινωνία που βγήκε από ένα δυστυχώς διεφθαρμένο σοσιαλιστικό σύστημα για να οδηγηθεί σε ένα άλλο, το ίδιο διεφθαρμένο και απογοητευτικό σύστημα, το καπιταλιστικό. Ιστορίες της Ρωσίας, από την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα, βασισμένες σ' ό,τι γνώρισε ο σκηνοθέτης στα ταξίδια για τα ντοκιμαντέρ του. Με χαρακτήρες χωρίς ηθικές αξίες, που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν με κάθε τρόπο τον συνάδερφό τους, με αστυνομικούς που κλέβουν και κακοποιούν τους πολίτες αντί να τους προστατεύουν. Μια κοινωνία όπου η συμπόνια θεωρείται κακό κι όπου οι νεαρές ανήλικες κοπέλες προτιμούν την πορνεία παρά την όποια βοήθεια. Απαισιόδοξη σίγουρα εικόνα που μας δίνει μιαν άλλη, άγνωστη πλευρά της ρωσικής κοινωνίας. Με την κάμερα του Λοζνίτσα να ακολουθεί σε ατέλειωτα, εφιαλτικά τράβελινγκ τα διάφορα πρόσωπα, μέσα από χρώματα μουντά, με πρόσωπα που μοιάζουν να βγήκαν από τις σελίδες του Ντοστογιέφσκι και μ' ένα ρεαλισμό συγγενικό με εκείνο του Φασμπίντερ.
Ν.Φ.Μικελίδης / ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Στην ταινία Η χαρά μου, πρώτη μεγάλου μήκους ταινίας του Ρώσου σκηνοθέτη Σεργκέι Λοζνίτσα, έχουμε μια απαισιόδοξη, βουτηγμένη σε μια κατάμαυρη ατμόσφαιρα, αλληγορία πάνω στη σύγχρονη ρωσική κοινωνία.

Μέσα από διάφορες ιστορίες, που ξεκινούν από την εποχή του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και φτάνουν ως τις μέρες μας (όλες βασισμένες σε ιστορίες που έμαθε στη διάρκεια των ταξιδιών του στη Ρωσία ο πρώην ντοκιμαντερίστας σκηνοθέτης), μας φέρνει σε επαφή με διεφθαρμένους αστυνομικούς, κλέφτες, νεαρές πόρνες.
Ο Σ.Λοζνίτσα έφτιαξε μια ταινία με δυνατές εικόνες.
ΤΑ ΝΕΑ

Το ρώσικο σινεμά έβγαλε μάτια ξανά στο διαγωνιστικό τμήμα με το φιλμ Η Ευτυχία Μου. Όση σχέση είχε ο τίτλος Happiness με το περιεχόμενο της ταινίας του Τοντ Σόλονς, άλλο τόσο έχει και αυτός εδώ, με την σινεμασκόπ κάμερα να ακροβατεί στις ράγες μιας εντυπωσιακής αφηγηματικής χορογραφίας στην Ρωσία του σήμερα -μια Ρωσία εξίσου εχθρική με αυτή που απεικονίζεται στο Φορτίο 200 για παράδειγμα, αλλά λιγότερο γκροτέσκα γι αυτό και ίσως πιότερο ενοχλητική. Φιλμικά μιλώντας όμως, πρόκειται για αδιαμφισβήτητο κομψοτέχνημα.
ΑΚΗΣ ΚΑΠΡΑΝΟΣ / www.sevenart.gr

Μια Τρίτη, μετά τα Χριστούγεννα / tuesday, after christmas

2010-05-30T06:40:00.000-07:00

H Clipart Films με περηφάνεια παρουσιάζει
την τρυφέρη ταινία
του Ράντου Μουντεάν

Σκηνοθέτης : Ραντού Μουντεάν(Radu Muntean)
Με τους Dragos Bucur, Maria Popistasu, Victor Rebengiuc, Mimi Branescu
Δράμα, Ρουμανία 2010

Ο Πολ Χαγκανού είναι ερωτευμένος με δύο γυναίκες. Με την σύζυγο του( Αντριάνα) που έχουν και μια κόρη αλλά και με την 25 Χρόνη οδοντίατρο (Ραλούκα) η οποία του βγάζει ένα άλλο εαυτό. Δεν έχει άλλη ευκαιρία. Πρέπει να διαλέξει με ποια από τις δύο θα συνεχίσει τη ζωή του. Έχει χρόνο μόνο μέχρι τα Χριστούγεννα.

το Tuesday, After Christmas του Ρουμάνου Ράντου Μουντέαν, μας έκανε να αναρωτηθούμε γιατί δεν βρήκε τη θέση του στο διαγωνιστικό. Η ιστορία ενός άντρα που προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στο γάμο και την οικογένειά του και την αγάπη του για μια νεότερη γυναίκα, μπορεί να μην ακούγεται σαν κάτι πρωτότυπο, αλλά είναι κάτι πολύ παραπάνω απ' ό,τι υπόσχεται. Μια ταινία με σπαρακτική συναισθηματική ειλικρίνεια, με εξαιρετικούς ρυθμούς με μια αληθοφάνεια που δεν σου αφήνει άλλη επιλογή από το να της παραδοθείς. “Προσπάθησα να αποτυπώσω στο φιλμ την ηδονοβλεπτική αίσθηση που έχει κανείς κοιτάζοντας το εσωτερικό των σπιτιών των άλλων ανθρώπων, ή από το να μπει στην κουζίνα ή την κρεβατοκάμαρά τους” λέει ο Μουντέαν. “Η οικειότητα ενός γάμου, μπορεί να είναι πιο συναρπαστική ακόμη κι από την καλύτερη ταινία δράσης”, και το φιλμ του το αποδεικνύει με το παραπάνω. Ένα μικρό διαμάντι συναισθηματικής καθαρότητας και και διακριτικού δράματος. Ένα κομμάτι αληθινής ζωής σε 35 μιλιμέτρ...
Γ.Κρασακόπουλος / ATHENS VOICE

...το Tuesday After Christmas του Ράντου Μπουντέαν, αντίθετα, είναι τόσο αληθινό που σε πονά. Ο ήρωάς του θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στη γυναίκα ή την ερωμένη, μόνο που ένα τόσο κοινότοπο δίλημμα μεταφράζεται εδώ σε μια διεισδυτική και ειλικρινή ματιά στην ανθρώπινη φύση...
Γ.Κρασακόπουλος / ATHENS VOICE

να απλό οικογενειακό δράμα που παγιδεύει τον θεατή στο ίδιο δωμάτιο με τους ήρωες και παράλληλα στο κέντρο ενός ερωτικού τριγώνου, λίγο πριν την απόφαση που θα φέρει την σαρωτική ανατροπή. Τυπικό όσο και εξαίρετο δείγμα της σύγχρονης ρουμάνικης σχολής που ενθουσιάσε πολλούς απ' την πρώτη κιόλας προβολή του.
www.cinemart.gr

η ανθρώπινη αλήθεια του μας στιγμάτισε.

Είναι το απλό, πιο δύσκολο;
Ένας 40άρης σύζυγος, χρόνια μαζί με την συνομήλικη γυναίκα του, πατέρας μία 8χρονης κόρης γνωρίζει και ερωτεύεται μία 25χρονη οδοντίατρο. Μπαίνουμε στη ζωή του με 10 σκηνές – κάποιες από αυτές γυρισμένες ως μονοπλάνα. Είναι παραμονές Χριστουγέννων και η κόρη χρειάζεται δώρα και την ψευδαίσθηση του Αγ. Βασίλη, η ερωμένη ετοιμάζεται να φύγει για το πατρικό της καθώς δεν ζει με την ψευδαίσθηση ότι έχει δεσμό, και η σύζυγος φροντίζει όλες τις πρακτικές μικρές λεπτομέρειες που κρατούν ένα σπιτικό λειτουργικό. Ή αυτή είναι η δική της ψευδαίσθηση. Η ζωή του θα σταματήσει για δυο γιορτινές μέρες και ό,τι έχει επιλέξει να ζει θα συνεχιστεί από την Τρίτη μετά τα Χριστούγεννα. Ή τουλάχιστον, αυτή είναι η δική του ψευδαίσθηση.
Τίποτα το "ανατρεπτικό" δεν θα συμβεί στην ταινία του Μουντεάν. Το σενάριό του δεν βασίζεται σε ευρήματα ή κόλπα, κι όμως επιτυγχάνει να κάνει το απλό, περίτεχνο και το προβλέψιμο, απλά… οικείο. Ολοι έχουμε βρεθεί στη θέση που προδίδουμε, μας προδίδουν, χωρίζουμε, τραβάμε μπροστά ή μένουμε πίσω. Όλοι ξέρουμε ότι ποτέ κανείς δεν είναι ξεκάθαρα ένοχος, και κανείς δεν είναι ποτέ αθώος. Δεν υπάρχει παρθενικός διάλογος για να γράψει τον ανθρώπινο πόνο ενός χωρισμού. Δεν υπάρχει σενάριο που να χωράει όλες τις μικρολεπτομέρειες που σε δένουν με έναν άνθρωπο, που σε χωρίζουν από τον ίδιο άνθρωπο. Όμως όταν αυτά που ακούγονται ηχούν αληθινά και ερμηνεύονται με σπαραχτικούς αυτοσχεδιασμούς, κι όταν αυτά που δεν λέγονται ποτέ καταγράφονται από μία αμήχανη κάμερα-παρατηρητή και όχι χορογράφο, σταματά να υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε σένα και την μεγάλη οθόνη.
Αυτό συνέβη λοιπόν την Πέμπτη το βράδυ, στην επίσημη προβολή του "Τρίτη μετά τα Χριστούγεννα" στην αίθουσα Debussy. Ένα βουβό, συγκινημένο ακροατήριο παρακολουθούσε το έργο της ζωής του. "Σας ευχαριστώ" δήλωσε ο σκηνοθέτης, φανερά ταραγμένος μπροστά στο πιο δύσκολο φεστιβαλικό κοινό του κόσμου. "Ελπίζω να ξαναβρεθούμε στο μέλλον, σε αντίστοιχες συνθήκες."
www.novacinema.gr

ΠΟΙΗΣΗ, μια βραβευμένη μοναδική ταινία

2010-05-23T13:16:00.001-07:00

H Clipart Films χαιρετίζει τα δυό βραβεία για την ταινία POETRY - ΠΟΙΗΣΗ του Λι Τσανγκ Ντονγκ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ Βραβείο και Βραβείο ΣΕΝΑΡΙΟΥ στο Φεστιβάλ των Καννών...Μια απίστευτη ταινία που μας κάνει πολύ περήφανους... Σε λίγες μέρες, θα ανακοινώσουμε περισσότερες λεπτομέρειες, τόσο ...

Η CLIP ART Films παρουσιάζει με πολύ περηφάνεια…

2008-11-03T15:17:00.000-08:00

The Amazing Truth About Queen Raquela

H ταινία θα προβληθεί σε λίγες μέρες στο 49ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στο Τμήμα ΜΕΡΕΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ και συγκεκριμένα

στις 18 Νοεμβρίου στις 00.00 στην αίθουσα ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ και

στις 19 Νοεμβρίου στις 00.30 στην αίθουσα John Cassavetes

Και τις δύο προβολές θα προλογίσει η ίδια η Βασίλισα Ρακέλα και ο σκηνοθέτης της

ταινίας Όλαφ Ντεφλόρ Γιοχάνεσον.

MOMMA's MAN

Παράλληλα θα προβληθεί η ταινία του Αζαέλ Τζέηκομπς MOMMA's MAN, O MAMAKIAS, μια υπέροχα ανθρώπινη ταινία.

το MOMMA's Man προβάλεται

στις 19 Νοεμβρίου στις 19.30 στην αίθουσα ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ και

στις 20 Νοεμβρίου στις 20.30 στην αίθουσα John Cassavetes.

Τα γκρούπ των δύο ταινιών στο FACEBOOK βρίσκονται στις εξής διευθύνσεις :

http://www.facebook.com/profile.php?id=1020132895&ref=profile&pub=2309869772#/group.php?gid=17945481775&ref=ts

http://www.facebook.com/profile.php?id=1020132895&ref=profile&pub=2309869772#/group.php?gid=37981990680&ref=ts

και τέλος το γκρούπ της CLIP ART Films

http://www.facebook.com/group.php?gid=17945481775#/group.php?gid=15330973077

JOIN US!!! Και υποστήριξτε δυό ταινίες – πρόκληση, δυό ταινίες διαμάντια που ξεχωρίζουν μέσα από τον όγκο των σκουπιδιών που μας κατακλύζει…

H CLIP ART παρουσιάζει

2008-10-04T14:18:00.000-07:00

ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ με 3 DVD
με ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ, ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ, ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ,
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ, ΣΠΑΝΙΟ ΟΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

ΜΙΑ ΟΠΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΣΤΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ
ΜΟΝΟ με 7,90 ευρώ

Looking for new ways for film distribution

Προσιτή και προσβάσιμη διέξοδος,
σε σπάνιες και δυσεύρετες παραγωγές

ΣΕ ΟΛΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΩΛΗΣΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΝ ΣΕ 20 ΗΜΕΡΕΣ.

ΠΡΩΤΟ ΤΕΥΧΟΣ

1. ERIC CLAPTON , συναυλία

2. JIMI HENDRIX, ντοκουμέντο, θεωρία συνομωσίας

&

3. FREDI MERCURY, QUEEN, ντοκιμαντέρ, αρχειακό υλικό, συναυλίες...

ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ για τον επόμενο τεύχος

- ROXY MUSIC
- BEATLES
- ROLLING STONES

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ

2008-09-22T04:11:00.000-07:00

Μόλις κυκλοφόρησε ο πρώτος μας κινηματογραφικός κατάλογος, δίνοντας μια "σκληρή" υποσχέση κι ένα σταθερό ραντεβού με ένα ιδαίτερο απαιτητικό κοινό.
Όσοι για αρχειακούς και συλλεκτικούς λόγους θέλουν να τον προμηθευτούν, δεν έχουν παρά να περάσουν απο την CLIP ART, Ερμού 100, στο Μοναστηράκι και να τον παραλάβουν... Όλοι ευπρόσδεκτοι...

A VERY BRITISH GANGSTER

2008-09-22T03:32:00.000-07:00

«Look After Those That Look After You

Fuck Off Those That Fuck Off You»

DOMINIC NOONAN

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Donal MacIntyre

Δ.Φωτογραφίας: Nick Manley, Mike Turnbull

Παραγωγοί: Donal MacIntyre, Lil Cranfield, Chris Shaw

Μοντάζ: Sally Hilton, Connan McStay, Des Murray

Ήχος: Russel Edwards, Andrew Hoare, Simon Jolly, Chris Walker

Πρωταγωνιστής: Dominic Noonan

Διάρκεια: 97΄/ Ιρλανδία-Μεγάλη Βρετανία, Ντοκιμαντέρ /

Παραγωγή-Διανομή: Belfast TV3, Dare Films, Anywhere Road Entertainment

ΣΥΝΟΨΗ

Ένα ντοκιμαντέρ που τολμά να εισχωρήσει στα άδυτα, της πλέον επικύνδυνης εγκληματικής οργάνωσης της Μεγάλης Βρετανίας. Της οικογένειας Noonan. Μια αιμοσταγής συμμορία εξομολογείται μπροστά στο φακό και αποκαλύπτει τις θηριωδίες της. Παράλληλα παρουσιάζεται εύγλωττα ο ρόλος των συμμοριών στις χαμηλώτερες κοινωνικές τάξεις, που φέρονται να αντικαθιστούν την δικαιοσύνη.

Το φιλμ ακολουθεί τον Dominic Noonan, στο τρίχρονο οδοιπορικό του από δικαστήριο σε δικαστήριο. Ο Dominic, ηγέτης της δυναστείας των Noonan, δεύτερης γενιάς ιρλανδών κτηνοτρόφων θεωρεί το έγκλημα, κάτι σαν κοινωνική εργασία με υψηλό φρόνημα. Σπάνια μια ταινία έχει τέτοια πρόσβαση σε έναν τέτοιο χώρο. Ο σκηνοθέτης μας δείχνει από κοντά έναν κόσμο που τρέφεται με απαγωγές, δολοφονίες και βασανισμούς. Πίσω όμως από το μάτσο προφίλ, αναδύεται μια κοινότητα όπου παλεύει καθημερινά με τη φτώχεια, τη βία και τα ναρκωτικά.

Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ

«Πάνω απ’όλα είναι ένα «gangster movie». Όλα τα στοιχεία που αποτελούν μια ταινία του είδους είναι εδώ: θάνατος, εκδίκηση, οικογένεια και αθωότητα. Υπάρχουν φόνοι, κηδείες, δίκες, αθωώσεις, μόνο που οι ηθοποιοί και οι καταστάσεις είναι αληθινές. Σενάριο υπήρχε. Γράφτηκε όταν γεννήθηκαν αυτοί οι τύποι, προμηνύοντας μια ζωή στο έγκλημα. Τα προβεβλημένα μέλη της οικογένειας Noonan, ήταν ενημερωμένοι με τη φιλμική γραμματική του Ταραντίνο και του Σκορτσέσε. Ζουν καθημερινά στη δική τους ταινία, αναμασώντας τους ήχους και τους διαλόγους των διάσημων φιλμ. Δεν μπορούν να κρύψουν όμως τα κακοβαλμένα κοστούμια και τη βαριά προφορά του Μάντσεστερ. Θέλω από το κοινό να ανακαλύψει αυτό το κόσμο όπως έκανα εγώ, ένα βήμα τη φορά. Θέλω ο θεατής να αγγίξει και να μυρίσει από κοντά αυτή την οικογένεια. Στα 3 χρόνια παρακολούθησης σοκαρίστηκα αρκετές φορές, αλλά και συγκινήθηκα από αυτά που διαδραματίζονταν μπροστά μου. Καλώ οποιονδήποτε να δει ζωές αυτών των ανθρώπων που είναι γεμάτες ζωντανά χρώματα, χρησιμοποιόντας έναν ασπρόμαυρο πρισματικό φακό».

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ;

Ο Donal MacIntyre ένας από τους διασημότερους τηλεοπτικούς ρεπόρτερ της Μεγάλης Βρετανίας. Με σπάνιο θάρρος έχει βγάλει στο φως εξαιρετικά δύσκολες υποθέσεις, ριψοκινδυνεύοντας τη ζωή του πλείστες όσες φορές. Πέρα από τα βραβεία οι έρευνές του έχουν δημιουργήσει και έναν στρατό από εχθρούς που απειλούν τη ζωή του σε καθημερινή βάση. Πρώτοι και καλύτεροι οι Noonans. Τα τελευταία 6 χρόνια έχουν προσπαθήσει να τον απαγάγουν, ενώ έχει δεχτεί επίθεση μετά πυροβολισμών, με αποτέλεσμα να μη μένει σε μόνιμη κατοικία. Έχει κάνει αποκαλυπτικά ρεπορτάζ στη Βηρυτό, στη Βοσνία, στο Κονγκό, στο Μπέλφαστ, στη Μπούρμα και στο Ιρακ, δουλεύοντας για το BBC, το ITV και το Sky. Οι θεματικές με τις οποίες έχει ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά, περιλαμβάνουν: σκάνδαλα σε γηροκομεία με ακόλουθη κακοποίηση γερόντων, βιασμοί παιδιών με νοητική καθυστέρηση, παράνομο εμπόριο ζώων υπο εξαφάνιση, εμπόριο λευκής σάρκας και παράνομες συναλλαγές με όπλα από την Ανατολική Ευρώπη. Η πρώτη του δουλειά που αφορούσε το ξεσκέπασμα συμμορίων διακίνησης κοκαϊνης και ηρωϊνης, βραβεύτηκε με ειδική μνεία από την «Royal Television Society». Είναι διάσημος για τις μεταμφιέσεις του. Μπορεί να αλλάξει ρόλους μέσα σε μια ώρα. Με αυτό το τρόπο έχει εισχωρήσει αποτελεσματικά στο χώρο της μόδας, του χουλιγκανισμού των γηπέδων, του χρηματιστηρίου, αλλά και των νιγηριανών conmen. Έχει χρειαστεί να μείνει μέχρι και 18 μήνες με μυστική ταυτότητα. Πρόσφατα σκηνοθέτησε μια σειρά από διαφημήσεις που στυλιτεύουν την αντικαπνιστική πολιτική της χώρας του. Με εντολή της κυβέρνησης απαγορεύτηκαν.

ΤΙ ΕΓΡΑΨΑΝ ΟΙ ΚΡΙΤΙΚΟΙ

«Μια καθαρόαιμη γκανγκστερική ταινία που συγκρίνεται και ανατριχιάζει περισσότερο απ’ότι ο Αλ Πατσίνο και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο μαζί, ή ο Μάικλ Κέην στο «Get Carter», ακόμη και ο Κάγκνεϊ θα χλώμιαζε».

περιοδικό SCREEN INTERNATIONAL

«Η ταινία «A Very British Gangster», είναι ένα επικύνδυνο φιλμ για ακόμη πιο επικύνδυνους ανθρώπους. Μπροστά μας ξεδιπλώνεται ο ακατέργαστος κόσμος των πληρωμένων δολοφόνων, των νάρκο-συμμοριών, αλλά και των αθώων που επιζούν για να πουν αυτή την ιστορία»

περιοδικό FILMMAKER

BRAZIL

2008-09-22T03:26:00.000-07:00

Βραβείο BAFTA Film Award 1986, Καλύτερης Ταινίας
Βραβείο της ΕΝΩΣΗΣ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΒΟΣΤΟΝΗΣ
Βραβείο της ΕΝΩΣΗΣ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Terry Gilliam
Σενάριο: Terry Gilliam, Tom Stoppard, Charles McKeown
Παραγωγή: Arnon Milchan, Patric Cassaveti
Δ. Φωτογραφίας: Roger Pratt
Μοντάζ: Julian Doyle
Μουσική: Michel Camen
Art Director: John Beard, Keith Pan
Πρωταγωνιστούν: Jonathan Pryce, Robert De Niro, Ian Holm, Bob Hoskins, Michael Palin, Kim Greist, Ian Richardson, Katherine Helmond
Διάρκεια: 132΄, Μεγ. Βρετανία-1984
Εταιρίες Παραγωγής, Διανομής: 20th Century Fox – Embassy International Pictures

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΑ
Η κάλτ ταινία, που διεύρυνε τη κινηματογραφική φαντασία και προφήτευε ένα εφιαλτικό μελλοντικό κόσμο, λέγοντας πολύ απλά : όλα έχουν να κάνουν με το μυαλό μας. Ο εφιάλτης της πραγματικότητας, μανιασμένοι βομβιστές, ο θρίαμβος της πλαστικής, μεταμεσονύκτιο shopping, ο έρωτας που έρχεται με άσπρα φτερά σαν τυφώνας. Κι ο τρόμος που ξορκίζεται καλύτερα με το γέλιο. Μια απίστευτη ταινία, λίγο κωμωδία, λίγο θρίλερ, λίγο επιστημονική φαντασία, αλλά όχι τόσο μακριά από την πραγματικότητα, το BRAZIL, απέκτησε την πιο φανατική ομάδα οπαδών στον χώρο του σινεμά, καθιερώντας τον Γκίλιαμ, σαν τον σκηνοθέτη με την πιο οργιώδη φαντασία και έμπνευση. Η παραγωγή της ταινίας, ήταν μια μεγάλη περιπέτεια, καθώς ο Γκίλιαμ και το στούντιο παραγωγής ήρθαν σε σύγκρουση μεταξύ τους, αφού οι παραγωγοί περίμενα ένα sci fi παραμύθι, με «ευτυχισμένο» τέλος. Η ταινία ήταν τόσο παράξενη γι αυτούς, που για ένα χρόνο προβληματιζόντουσαν τι να τι κάνουν. Ο Γκίλιαμ πήρε μια κόπια ανά χείρας κι άρχισε να κάνει δοκιμαστικές προβολές, σε Πανεπιστημιακές Λέσχες. Κάποιοι κριτικοί την είδαν και την ψήφισαν αμέσως σαν «καλύτερη ταινία της χρονιάς». Από πόλη σε πόλη άρχισε να έρχεται κάποιο βραβείο… Αυτό έκαμψε τους παραγωγούς, που δέχτηκαν να την κυκλοφορήσουν ως έχει σε μια κόπια γύρω στα 93 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαμάχης ο Γκίλιαμ, δημοσίευε μια σελίδα διαφήμιση κάθε μέρα, στο VARIETY, ρωτώντας το στούντιο, πότε θα κυκλοφορήσει η ταινία του…Ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν «1984 και μισό», σαν αναφορά στον Όργουελ και τον Φελλίνι.

ΣΥΝΟΨΗ
Ο Σάμ, είναι ένας καταπιεσμένος υπάλληλος σε μια μεγάλη πολυεθνική σε ένα μελλοντικό – αλλά και πολύ ρετρό – κόσμο. Ότι ονειρεύεται είναι να βγάλει φτερά και να πετάξει μακριά, από την γραφειοκρατία που τον καταπιέζει. Ξαφνικά γνωρίζει μια γυναίκα που στοιχειώνει τα όνειρα του και την ερωτεύεται, αλλά θα πρέπει να ζήσει σαν φυγάς, αφού οι αρχές που παρακολουθούν τους πάντες και τα πάντα, θα τον θεωρήσουν συνένοχο, μιας ομάδας βομβιστών, που απειλούν να τινάξουν στον αέρα τον Νόμο και την Τάξη.

THE PERFOMANCE

2008-09-22T03:14:00.000-07:00

Σκηνοθεσία: Nicolas Roeg, Donald Cammel

Σενάριο: Donald Cammel

Παραγωγή: Sanford Lieberson

Δ. Φωτογραφίας: Nicolas Roeg

Μοντάζ: Antony Gibbs, Brian Smedley-Aston

Μουσική: Jack Nitzsche

Πρωταγωνιστούν: James Fox, Mick Jagger, Anita Pallenberg, Michele Breton, Johnny Shannon, Stanley Meadows, Anthony Valentine, John Bindon

Διάρκεια: 105΄, Αγγλία-1970

Παραγωγή-Διανομή: Goodtimes Enterprises, Warner Bros.

ΣΥΝΟΨΗ

Ο Chas είναι ένας «περφόρμερ». Ανήκει στην εκτελεστική ομάδα της συμμορίας του Harry Flowers και είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος. Ο Chas παίρνει μέρος σε μια κτηνώδους βίας επίθεση, εξαγριώνοντας το αφεντικό. Ο Chas αφού επιπλήττεται για τον ανεξέλεγκτο ενθουσιασμό του, φεύγει από τη συμμορία. Το αφεντικό εξαγριώνεται ακόμη περισσότερο από την ανυπακοή αυτή και στέλνει μια ομάδα εκτελεστών, να τον συμμορφώσουν. Στη συμπλοκή που ακολουθεί ο Chas σκοτώνει έναν από αυτούς και αναγκάζεται να κρυφτεί από τους πρώην συναδέλφους του και την αστυνομία. Ο Chas βάφει τα μαλλιά του και βρίσκει το τέλειο καταφύγιο στο υπόγειο του σπιτιού ενός εκκεντρικού πρώην ροκ σταρ, που ακούει στο όνομα Turner. Ο τελευταίος ζει στο σπίτι σαν ερημίτης μαζί με τις δυο κοπελιές του, τη Pherber και τη Lucy. O γκάνγκστερ και ο ροκ σταρ στην αρχή μισούνται, αλλά στη πορεία ανακαλύπτουν τα κοινά χαρακτηριστικά τους.

ΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

H αρχική ιδέα της ταινίας, ανήκει στον Donald Cammel και είχε το τίτλο «The Performers». Στόχος ήταν να δώσει το κλίμα της εστέτ αποσάθρωσης, των περίφημων swinging ‘60’s του Λονδίνου. Ο Donald Cammel από τη πρώτη στιγμή, είχε στο μυαλό του για πρωταγωνιστή, το κολλητό του Marlon Brando. Η αστυνομική ιστορία που εξυφαίνονταν από τα πρώτα στάδια του σεναρίου, έγινε στη πορεία μια σκοτεινή υπόθεση. Ο Cammel επηρεασμένος βαθιά από το έργο του Jorge Louis Borges, ξανάγραψε το σενάριο από την αρχή, για να του προσδώσει την ένταση ενός φιλμ που διαπραγματεύεται τη κρίση ταυτότητας. Με τη προσθήκη του frontman των Rolling Stones, Mick Jagger στο καστ, τα διοικητικά στελέχη της Warner που βρίσκονταν χρόνια σε εσωτερικό πόλεμο, πίστευαν ότι βρήκαν την απάντηση στο «A Hard Day’s Night» των Beatles. Αντ’αυτού ο Cammel και ο Roeg, παρέδωσαν ένα σκοτεινό, πειραματικό φιλμ, γεμάτο με απεικονίσεις βίας, ναρκωτικών και σεξ. Το στούντιο απογοητεύτηκε από το αποτέλεσμα. Λέγεται ότι η γυναίκα ενός μεγαλοστελέχους, έκανε εμετό στο χαλί κατά τη διάρκεια της προβολής. Μετά από αρκετά ευτράπελα, το στούντιο αρνείται τη διανομή της ταινίας, μάλιστα υπήρξαν και εισηγήσεις για να καταστραφεί ολοσχερώς το φιλμ. Το «Performance», βγήκε τελικά στις αίθουσες το 1970, αφότου άλλαξε το διοικητικό συμβούλιο της Warner. Στην εποχή του οι κριτικοί υπήρξαν διχασμένοι, εστιάζοντας περισσότερο στο σεξουαλικό περιεχόμενο. Έπρεπε να έρθει η δεκαετία του ’90, για να αποκτήσει η ταινία την κριτική της αναγνώριση.

Η επίδραση του «Performance» στους μετέπειτα κινηματογραφιστές και ρεύματα υπήρξε τεράστια. Σκηνοθέτες όπως ο Quentin Tarantino και μουσικά συγκροτήματα όπως οι Happy Mondays, επηρεάστηκαν άμεσα από αυτό το μοχθηρά ερωτικό φιλμ.

ΟΙ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ

Nicolas Roeg : γεννήθηκε το 1928 στο Λονδίνο. Ξεκίνησε τη καριέρα του ως τρίτος βοηθός του David Lean στη ταινία «Lawrence Of Arabia». Έγινε γνωστός για την τεχνική του cut-up, όπου σπάζοντας τη γραμμική αφήγηση, της έδινε ένα ολότελα καινούργιο νόημα. Διάσημες ταινίες του: «Don’t Look Now», «The Man Who Fell To Earth», «Walkabout» κ.α. Οι σκηνοθέτες Ridley Scott και Francois Ozon έχουν εκφράσει δημόσια, πως αποτελεί τη μεγαλύτερη επιρροή τους.

Donald Cammel : γεννήθηκε το 1934, στο Εδιμβούργο της Σκοτίας. Αλήτευε από μικρός και για να βγάλει τα προς το ζην, ζωγράφιζε πορτραίτα. Χάρις τις διασυνδέσεις της οικογενείας του, έγινε μια από τις κεντρικές φιγούρες των swinging ‘60’s, στο Λονδίνο. Ο πατέρας του έγραψε τη βιογραφία του διάσημου αποκρυφιστή Aleister Crowley, ενώ ο μικρός Donald επηρεάστηκε από την ποίηση του. Μετά το «Performance», προσπάθησε να κάνει και άλλες ταινίες δίχως εντυπωσιακά αποτέλεσμα. Κατάφερε να σκηνοθετήσει το χαμηλού προϋπολογισμού «Demon Seed» το 1977 και το εκκεντρικό horror, « White Of The Eye», το 1987. Ο Donald Cammel, αυτοκτόνησε το 1996, στο σπίτι του στο Χόλυγουντ. Μετά θάνατον κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα του «Fan-Tan», που το είχε εμπνευστεί το 1979, μαζί με το κολλητό του Marlon Brando.

THE HUNGER

2008-09-22T03:00:00.000-07:00

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Tony Scott
Σενάριο: James Costigan, Tony Scott
Παραγωγή: Richard Shepard
Δ. Φωτογραφίας: Stephen Goldblatt
Μοντάζ: Pamela Power
Μουσική: Denny Jeager, Michel Rubini
Art Director: Clinton Cavers
Πρωταγωνιστούν: David Bowie, Catherine Deneuve, Susan Sarandon, Cliff De Young, Dan Hedaya
Διάρκεια: 97΄, Μεγ. Βρετανία-1983
Εταιρίες Παραγωγής, Διανομής: Metro-Goldwyn-Mayer, Peerford LTD

ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ
Το «Hunger» είναι μια παραγωγή του 1983 και αποτελεί τη πρώτη μεγάλου μήκους του διάσημου σκηνοθέτη Tony Scott, αδερφού του Ridley Scott. Το φιλμ αναφέρεται στην ιστορία ενός αλλόκοτου ερωτικού τριγώνου ανάμεσα σε μια γιατρό (Susan Sarandon) που ειδικεύεται πάνω στα προβλήματα του γήρατος και ενός εξαιρετικά κομψού βαμπίρ ζευγαριού (David Bowie και Catherine Deneuve). Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Whitley Strieber, που εκδόθηκε το 1981. Το φιλμ όταν πρωτοβγήκε στις αίθουσες, οι κριτικοί ήταν επιφυλακτικοί. Εντούτοις η ταινία πέρασε γρήγορα στη σφαίρα του cult και ένας σκληρός πυρήνας σινεφίλ το λάτρεψε, ανταποκρινόμενος στη γοτθική και ταυτόχρονα γκλάμουρ ατμόσφαιρά του. Μη ξεχνάμε ότι στους τίτλους αρχής και στην έναρξη, ακούγεται ο ύμνος των Bauhaus: «Bela Lugosi’s Dead».
- Ο David Bowie για να δώσει μια τραχύτητα στη φωνή του, καθότι στη ταινία γερνά απότομα, κάθε μέρα μετά τις πρόβες πήγαινε στη γέφυρα George Washington και ούρλιαζε όλα τα σχεδόν τα πανκ τραγούδια που ήξερε.

ΣΥΝΟΨΗ
Η Μίριαμ είναι ένα αιωνόβιο θηλυκό βαμπίρ, που συντηρείται από το αίμα των εραστών της. Σε ανταπόδοση οι σεξουαλικοί σύντροφοι είτε είναι άντρες είτε γυναίκες, δε γερνούν. Κερδίζουν τη νεότητα, μέχρι η Μίριαμ να τους βαρεθεί και να τους παρατήσει. Σε αυτή τη κατηγορία βρίσκεται και ο Τζον, ο οποίος υπήρξε ένας από τους μονιμότερους εραστές της Μίριαμ. Ξαφνικά αρχίζει και γερνά, η ζωή του έτσι θα τελειώσει σε 24 ώρες. Απελπισμένος ζητά βοήθεια από τη δόκτωρ Σάρα Ρόμπερτς, μήπως και βρει γιατρειά για την αλματώδη γήρανσή του. Η γιατρός δεν πολυπιστεύει την ιστορία του, αλλά τις κινεί τη περιέργεια σε τέτοιο βαθμό, που θέλει να συναντήσει οπωσδήποτε τη Μίριαμ. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να σαγηνευτεί από τον ακαταμάχητο ερωτισμό του στιλάτου βαμπίρ.

ΒΙΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

TONY SCOTT: Γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1944 στο Στόκτον της Βόρειας Αγγλίας. Η πρώτη του επαφή με τη μεγάλη οθόνη ήταν μπροστά από τη κάμερα, καθώς υπήρξε ο πρωταγωνιστής της πρώτης ταινίας μικρού μήκους του αδερφού του, Ridley με τίτλο: «Boy and Bicycle». Ακολουθώντας τα βήματα του μεγάλου αδερφού του, σπούδασε στο Sunderland Art School και στο Royal College of Art, με σκοπό να γίνει ζωγράφος. Η πετυχημένη πορεία του Ridley στη τηλεοπτική διαφήμιση και η ίδρυση της εταιρίας παραγωγής Ridley Scott Associates (RSA), ήταν οι καταλύτες που έστρεψαν το ενδιαφέρον του μικρού Tony, στο σινεμά.
Για λογαριασμό της εταιρίας σκηνοθέτησε εκατοντάδες διαφημίσεις για τη τηλεόραση και έφτασε στο σημείο να γίνει γενικός διευθυντής, αφού ο αδερφός του έλειπε συνέχεια σε γυρίσματα. Όταν ήρθε η σειρά του να πραγματοποιήσει το πέρασμα στη μεγάλη οθόνη, σκέφτηκε να διασκευάσει το βιβλίο της Anne Rice, «Interview With A Vampire». Η MGM του χτύπησε τη πόρτα προτείνοντας ένα άλλο βαμπίρ πρότζεκτ, αφού το Interview…ήταν δεσμευμένο. Ο Τony Scott ύστερα από πολλές διαπραγματεύσεις δέχτηκε τη πρόταση του στούντιο και αποφάσισε να μεταχειριστεί αυτούσιο το οπτικό ντιζάιν του Interview…, για το «The Hunger».
Το φιλμ απέτυχε στο να κόψει εισιτήρια, θάφτηκε από τους κριτικούς της εποχής, στέλνοντας τον Tony Scott στην ανεργία και στη σιγουριά των διαφημίσεων. Ευτυχώς ανάμεσα στους θαυμαστές της ταινίας ήταν οι περιβόητοι παραγωγοί Don Simpson και Jerry Bruckheimer. Μετά ήρθε το Top Gun…
ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ (ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ): TOP GUN, THE LAST BOY SCOUT, TRUE ROMANCE, CRIMSON TIDE, ENEMY OF THE STATE, DOMINO

DAVID BOWIE: Από το Μπρίξτον του Λονδίνου, συσκεύασε και κατεργάστηκε τη ποπ κουλτούρα της εποχής του. Γεννήθηκε το 1947 και προορίζονταν να γίνει μηχανικός. Ανεπηρέαστα δανδής διαπέρασε την avant-guard μέχρι το πανκ και την ηλεκτρονική μουσική, μέχρι την οπερετική σύνθεση. Ο Ziggy από τον πλανήτη Άρη, αν δεν ήταν κινηματογραφικός ήρωας, σίγουρα θα είχε εφεύρει την εικόνα του. Ένας Cracked Actor που ενσάρκωσε την απόσχιση του θεάματος από τα ιχνοστοιχεία της ίδιας του της παροδικότητας. Νίκησε το χρόνο. Ο David Bowie, έφτασε την έννοια «πρωτοπορία», στον ύψιστο βαθμό της, αποδωμόντας τη παράλληλα. Το «γκλαμ» κρατά, όσο μπορεί να αντέξει το προσωπείο που το φέρει. Το ερώτημα παραμένει ακόμη και σήμερα: Ποιος είναι ο David Bowie; Μάλλον ένας alien Μεσσίας που ανακαλύφτηκε για να σώσει το κόσμο, όπως περιγράφεται και στο τραγούδι Moonage Daydream.
ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ (ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ): THE MAN WHO FELL TO EARTH, THE HUNGER, MERRY CHRISTMAS MR. LAWRENCE, ABSOLUTE BEGINNERS, TWIN PEAKS: FIRE WALK WITH ME, BASQUIAT, THE PRESTIGE

CATHERINE DENEUVE: H Catherine Fabienne Dorleac, είναι βέρα παριζιάνα και γεννήθηκε στη πόλη του φωτός το 1943. Μια ξανθιά, παγωμένη ομορφιά που κληρονόμησε το χάρισμα της Γκρέις Κέλι: υποκρίνεται άψογα μέσα από μια ακίνητη σχεδόν ηδυπάθεια. Την λάτρεψαν όλα τα «κακά παιδιά» του κινηματογράφου. Από τον Luis Bunuel και τον Roger Vadim, μέχρι το Roman Polanski και το φωτογράφο σύμβολο των ‘60’s, David Bailey. Για την επί χρόνια μούσα του Yves Saint Laurent, οι σειρήνες του Χόλυγουντ δεν την συγκίνησαν. Η απαστράπτουσα ομορφιά της παρέμεινε το καταλληλότερο υλικό για της μύχιες φαντασιώσεις σκηνοθετών και θεατών, τη στιγμή που το ευρωπαϊκό σινεμά, είχε ξεμείνει από μπαταρία. Τα φυσικά της χαρίσματα ενσωματώνονταν αμέσως σε οτιδήποτε και αν έπαιζε. Έμοιαζε με ένα σάρκινο φόντο σε κίνηση, που αιχμαλώτιζε όμως το βλέμμα. Ποτέ δεν δίστασε να σπρώξει τον εαυτό της στα όρια, σε αμφιλεγόμενους ρόλους που έσφυζαν από ερωτικούς χυμούς. Η μεγάλη κυρία του γαλλικού σινεμά, μέχρι να κατακτήσει το θρόνο της, στραπατσάρισε ουκ ολίγες φορές το ψυχρό της προφίλ, στις φιλήδονες υπόγειες διαβάσεις της επιθυμίας.
ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ (ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ): LES PARAPLUIES DE CHERBOURG, REPULSION, LES CREATURES, BELLE DE JOUR, TRISTANA, LIZA, UN FLIC, LE SAUVAGE, HUSTLE, A NOUS DEUX, LE DERNIER METRO, LES CHOIX DES ARMES, HOTEL DES AMERIQUES, THE HUNGER, INDOCHINE, LES VOLEURS, PLACE VENDOME, POLA X, DANCER IN THE DARK, 8 FEMMES, ROIS ET REINE

SUZAN SARANDON: H Sousan Abigail Tomalin, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από αυστηρούς καθολικούς γονείς. Σαν αντίδραση στο κοντινό της περιβάλλον προέβαλε αρχικά η επιλογή της να γίνει ηθοποιός, για να εξελιχτεί αργότερα μια από τις καλύτερες της γενιάς της. Έχει πολιτική άποψη και οικολογικές ανησυχίες, γι αυτό πολλοί στο Χόλυγουντ την αποκαλούν χαριτολογώντας, το θηλυκό Robert Redford. Φυσικό παίξιμο, σιγουριά και αυτοπεποίθηση, χαρακτηρίζουν τον κινηματογραφικό της χαρακτήρα, που κάνει τον οποιονδήποτε ηθοποιό να παίξει στο πλευρό της. Από το 1988, είναι παντρεμένη με τον εξαιρετικό ηθοποιό Tim Robins
ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ (ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ): LA MORTADELLA, THE FRONT PAGE, DRAGON FLY, ATLANTIC CITY, THE HUNGER, BILL DURHAM, THELMA & LOUISE, DEAD MAN WALKING, ALFIE

OCEAN FLAME

2008-09-21T03:49:00.000-07:00

Cannes Film Festival, Un Certain Regard

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Fen Dou-Liu

Παραγωγοί: Li Yang, Raymond Kwok

Δ.Φωτογραφίας: Chen Ying, Chan Chor-Keung

Μοντάζ: Kwong Chi-Leung

Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Shuo Wang, με τίτλο «Part Ocean, Part Flame».

Πρωταγωνιστούν: Fen Liao, Monica Wang, Simon Yam, Lam Suet, Leung Ka-Yan

Διάρκεια: 130΄, Χονγκ-Κονγκ/ Filmko Entertainment

ΣΥΝΟΨΗ

Ο Wong Yiu είναι ένας ξεδιάντροπος τοκογλύφος και εκβιαστής. Μια μέρα συναντά μια όμορφη σερβιτόρα που ακούει στο όνομα, Ni Chen. Αρχικά πιστεύει πως η Ni Chen είναι του χεριού του, άλλο ένα «εύκολο» κορίτσι που μπορεί να ελέγξει. Μόνο που το επίπεδο του εγωισμού της, ξεπερνά κάθε φαντασία. Η Ni Chen δεν είναι ένα κορίτσι σαν τα άλλα, ξέρει να αντιστέκεται. Όταν το καταλάβει αυτό ο Wong Yiu, θα είναι πολύ αργά.

Σιγά, σιγά έρχονται όλο και πιο κοντά. Χάνονται μέσα στη δίνη μιας παράξενης έλξης. Ο Wong Yiu νιώθει παγιδευμένος μέσα στη γοητεία της. Δεν αισθάνεται ελεύθερος όπως κάποτε. Τον κυριεύει η παραφροσύνη και τη σκοτώνει.

Οκτώ χρόνια αργότερα ο Wong Yiu, βγαίνει από τη φυλακή. Οπλοφορεί και πηγαίνει να ψάξει τη μητέρα της Ni Chen. Ελπίζει να εκπληρώσει τον όρκο του.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Η ταινία προβλήθηκε στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του φεστιβάλ των Καννών, το 2008. Είναι η δεύτερη ταινία του Fen Dou-Liu, μετά το εξαιρετικό «Green Hat» που το 2004 στο Tribeca Film Festival, είχε κερδίσει τα βραβεία καλύτερης ταινίας και καλύτερης σκηνοθεσίας.

«Το βιβλίο του Shuo Wang, «Part Ocean, Part Flame» είναι από μόνο του μια ολοκληρωμένη ταινία, οπότε η κινηματογραφική μεταφορά του, δεν ήταν πρόβλημα για μένα», σημειώνει ο σκηνοθέτης. Και προσθέτει: «Η ιστορία είναι μια μηχανορραφία για την αγάπη και τη λύτρωση. Το μόνο που είχα να κάνω, είναι ένα φιλμ που θα καθήλωνε το κοινό».

«Το ενοχικό σύνδρομο είναι βαθιά ριζωμένο μέσα μου», εξομολογείται ο σκηνοθέτης Fen Dou-Liu. «Αυτό το συναίσθημα της ενοχής, με κατέτρεχε μια ζωή. Μου έχει γίνει έμμονη ιδέα η σωτηρία της ψυχής μου».

DEREK ELLEY SPEAKING

« Ύστερα από το εντυπωσιακό και αρκετά παιχνιδιάρικο αστυνομικό θρίλερ «Green Hat», ο Fen Dou-Liu κατασκευάζει μια υπνωτιστικά σαγηνευτική δεύτερη ταινία, που είναι ίσως η πλέον ιδιοσυγκρασιακή και καλλιτεχνική διασκευή του γνωστού μυθιστορήματος «Part Ocean, Part Flame», του Shuo Wang».

VARIETY

THE DESERT WITHIN

2008-09-21T03:40:00.001-07:00

Cannes Film Festival, Un Certain Regard

Guadalajara Mexican Film Festival
ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΗΘΟΠΟΙΟΥ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟΥ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

Σκηνοθεσία: Rodrigo Pla
Σενάριο: Laura Santullo, Rodrigo Pla
Παραγωγοί: German Mendez, Rodrigo Pla
Δ. Φωτογραφίας: Serguei Saldivar Tanaka
Μοντάζ: Ana Garcia, Rodrigo Pla
Μουσική: Jacobo Lieberman, Leonardo Heiblum
Ντιζάιν: Gloria Carrasco, Antonio Pla, Juan Jose Medina, Rita Basulto
Πρωταγωνιστούν: Mario Zaragoza, Diego Catano, Memo Dorantes, Eileen Yanez, Luis Fernando Pena, Jimena Ayala
Διάρκεια: 112΄/Μεξικό
Εταιρίες Παραγωγής, Διανομής: IMCINE-Mexican Film Institute, FOPROCINE, FilmSharks

ΣΥΝΟΨΗ
Ο Elias περιέπεσε σε αμάρτημα εναντίον του Θεού και τώρα φοβάται ότι θα τιμωρηθεί. Είναι πεπεισμένος πως η οργή του Θεού θα πέσει πάνω στα 8 παιδιά του και θα τα σκοτώσει. Προκειμένου να αλλάξει τη μοίρα των παιδιών του και να κερδίσει την συγχώρεση, αποφασίζει να αποτραβηχτεί από τα εγκόσμια και να αφιερώσει τη ζωή του, στη κατασκευή μιας εκκλησίας.
Την ιστορία αυτή την αφηγείται ο νεαρότερος και πιο ευαίσθητος γιος του Elias, o Aureliano, που αποτυπώνει τα πάθη της οικογενείας του σε θρησκευτικούς πίνακες. Η αλήθεια είναι πως τα προβλήματα του Elias αλλάζουν την πορεία των γεγονότων και όχι η εκδίκηση του Θεού. Τουλάχιστον ένα από τα παιδιά του αντιλαμβάνεται πως ο πατέρας του τα βάζει με το Θεό, διότι ο ίδιος δεν είναι ικανός να συγχωρήσει τους συνανθρώπους του και κυρίως τον εαυτό του.
Ο σκηνοθέτης κινητοποιήθηκε άμεσα στο να πραγματοποιήσει αυτή τη ταινία, αφού διάβασε τα ημερολόγια του φιλοσόφου Σόρεν Κίργκεγκαρντ. Ο διανοητής περιγράφει τον φόβο της υπαρξιακής του καταδίκης, καθότι πιστεύει πως ο πατέρας του τον έχει καταραστεί. Ο Rodrigo Pla διερεύνησε το θέμα εξονυχιστικά, μελετώντας πηγές και βιβλιογραφία που αφορούν τη ζωή του Σόρεν Κίργκεγκαρντ. Ο σκηνοθέτης κατάφερε να μεταφέρει το προτεσταντικό περιβάλλον του φιλοσόφου στο Μεξικό και να δημιουργήσει ένα φιλμ θρησκευτικής παραφροσύνης και παραλογισμού. Η ταινία έκλεισε την Εβδομάδα της Κριτικής, στο φεστιβάλ Καννών του 2008.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ, RODRIGO PLA
Γεννήθηκε το 1968 στο Μοντεβίδεο της Ουρουγουάης και αυτή τη στιγμή θεωρείται η νέα δύναμη του μεξικάνικου σινεμά. Σπούδασε σενάριο και σκηνοθεσία στο Centro de Capacitacion Cinematografica. Ένα χρόνο αργότερα έκανε τη πρώτη του ταινία μικρού μήκους με τίτλο «Moira». Η διεθνής του καριέρα ξεκίνησε με τη δεύτερη μικρομικάδικη ταινία του με τίτλο «My Girlfriend», που διακρίθηκε στο διεθνές φεστιβάλ του Μεξικό. Όλα του τα φιλμ τα γράφει μαζί με τη γυναίκα του, που είναι συγγραφέας και σεναριογράφος. Το ντεμπούτο του στις επιτυχίες ήρθε με το πολιτικό θρίλερ «La Zona» που κέρδισε στο 64ο φεστιβάλ της Βενετίας, το Χρυσό Λιοντάρι καλύτερης πρώτης ταινίας. Το «Desert Within», είναι το δεύτερο του φιλμ.

MERMAID

2008-09-18T00:04:00.000-07:00

H ρωσική απάντηση στο γαλλικό AMELIE

ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΒΕΡΟΛΙΝΟ 2008
ΧΡΥΣΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΟΦΙΑΣ 2008
ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ SUNDANCE

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΩΝ

Σκηνοθεσία, Σενάριο: Anna Melikyan
Παραγωγός: Ruben Dishdishyan
Δ.Φωτογραφίας: Oleg Kerichenko
Ήχος: Dimitriy Smirnov, Alexander Kopeikin
Μουσική: Igor Vdovin
Παίζουν: Mariya Shalayeva, Yevgeni Tsyganov, Mariya Sokova, Anastasiya Dontsova
Διάρκεια: 115΄, Έγχρωμο-Ρωσία

ΣΥΝΟΨΗ

Ένα φαντασμαγορικό αστικό παραμύθι, από και για την Alisa. Ένα κορίτσι που ζει σε μια παράγκα δίπλα στη θάλασσα, μαζί με τη μητέρα και τη γιαγιά της και διαθέτει μερικά εξειδικευμένα ταλέντα. Μπορεί για παράδειγμα να επηρεάσει το καιρό ή ακόμα καλύτερα να πραγματοποιήσει τη κάθε σου επιθυμία. Η ρωσική εκδοχή της «Amelie», όπως χαρακτηρίζουν πολλοί τη ταινία, σηματοδοτεί ένα ταξίδι στην αγάπη, το μοντερνισμό και τις παράπλευρες απώλειες του σύγχρονου υλισμού, στη νέα Ρωσία.

ΛΙΓΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Το ρωσικό φιλμ «Mermaid» σε σκηνοθεσία Anna Melikyan, κέρδισε το βραβείο της κριτικής επιτροπής στο 58ο φεστιβάλ κινηματογράφου, του Βερολίνου. «Αυτή η διάκριση με συγκινεί και με εκπλήσσει», λέει η σκηνοθέτης προσθέτοντας: « Ήθελα να τη δείξω όσο μπορώ περισσότερο. Η ταινία προβλήθηκε το περασμένο φθινόπωρο στη Ρωσία, με τεράστια επιτυχία. Κάθε θεατής μετά το τέλος της προβολής στο φεστιβάλ μου έλεγε πως έβρισκε και κάτι δικό του, πολύ προσωπικό στη ταινία. Αυτό πάντοτε με σοκάρει όταν το ακούω, αλλά ταυτόχρονα με ενθαρρύνει στο να γίνω πιο δημιουργική».
Το «Mermaid» («Rusalka» στα ρωσικά) είναι ένα αστικό παραμύθι. Μια μελοδραματική ιστορία που πρωταγωνιστεί ένα κορίτσι με πράσινα μαλλιά. Σαν σύγχρονο τζίνι, πραγματοποιεί ευχές. Όμως τα μοναδικά της ταλέντα και η καλή της ψυχή, δεν εκτιμώνται από τους ανθρώπους. Οι κριτικοί περιγράφουν το φιλμ σαν ένα λυπητερό παραμύθι, για μεγάλους. Η Anna Melikyan, είναι 33 χρόνων και το «Mermaid» είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της. Η πρώτη της μεγάλου μήκους με τίτλο «Mars», είχε παρουσιαστεί πάλι στο Βερολίνο το 2004. Η Melikyan, φέρνει ένα καινούργιο στυλ στο ρωσικό κινηματογράφο. Είναι μια μίξη αχαλίνωτης φαντασίας και πραγματικότητας. Η δουλειά της ισορροπεί ανάμεσα στο γλυκό και το πικρό σαν μια εύθραυστη μνήμη.

YOUNG at HEART

2008-08-19T03:21:00.000-07:00

Η Πιο Ρόκ ταινία όλων των εποχών και όλων των Ηλικιών...

should I stay or should I go?

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΤΛΑΝΤΑ 2008

«Όταν η χορωδία τραγουδά το «Forever Young» του Bob Dylan, σε μια φυλακή στο Χάμσαϊρ και οι τρόφιμοι ανεξαρτήτως ηλικίας ξεσπούν σε κλάματα, τότε καταλαβαίνεις ότι η καρδιά μετράει. Ένα ντοκιμαντέρ για ανθρώπους λίγο πριν το τέλος, που αντί να σε θλίβει, είναι εκπληκτικά αναζωογονητικό»
εφημερίδα LOS ANGELES TIMES
«Μια ταινία που δίνει ένα τελείως διαφορετικό νόημα στο τραγούδι των Clash (που διασκευάζεται από το γκρουπ των ηλικιωμένων): «Should I stay or should I go»…
περιοδικό BLACK SHEEP REVIEWS
«Συνταξιούχοι μεν, αλλά ποτέ τόσο γέροι για να ροκάρουν γερά. Ο χρόνος αναθεωρεί το όποιο γούστο και κλείνει τα κενά. Life goes on until it doesn’t»
εφημερίδα NEW YORK TIMES
«Το συγκρότημα που τραγουδά με πάθος μέχρι τη τελευταία του πνοή»
περιοδικό METROACTIVE
«Αυτή η ξεκαρδιστική και συνάμα συγκινητική ταινία, θα ικανοποιήσει τους θεατές στο έπακρο. Θα βγείτε από την αίθουσα, με μια καινούργια όρεξη για τη ζωή».
περιοδικό NEWSWEEK

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Stephen Walker
Παραγωγός: Sally George
Φωτογράφος: Edward Marritz
Μοντάζ: Chris King
Ήχος: Glenn Freemantle, Mark Mandler, Andrew Wilkinson
Εμφανίζονται: Jim Armenti, William E. Arnold, Joe Bonoit, Helen Boston, Louise Canady, Bob Cilman, Elain Flingman, Jean Florio, Len Fontaine
Διάρκεια: 109΄ Έγχρωμο
Εταιρία Παραγωγής-Διανομής: Fox Searchlight

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ
Μπορεί να φαίνονται γέροι στο σώμα, αλλά στο πνεύμα παραμένουν νέοι. Μια χούφτα γερόντια, έχουν χορωδία εδώ και 25 χρόνια στη Μασαχουσέτη που ροκάρει ασύστολα βάζοντας κάτω πολλούς πρόωρα γερασμένους νεαρούς μουσικούς. Ο μέσος όρος ηλικίας της πολυμελούς μπάντας, είναι τα 81 χρόνια και παίζουν τα κομμάτια που γουστάρουν, από James Brown, OutKast, Talking Heads, The Clash μέχρι Sonic Youth και Coldplay παρακαλώ, χωρίς να ξεχνούν το πανκ και τη ντίσκο. Πολλά από τα μέλη για να συμμετάσχουν πρέπει να καταπολεμήσουν χρόνιες ασθένειες, αλλά το λέει η καρδιά τους. Οι μουσικές τους επιλογές όπως και η σκηνική τους παρουσία, είναι αναπάντεχες και έρχονται σε πλήρη αντιδιαστολή με τα γερασμένα γκρουπ του και καιρού μας.
Αυτό το ξεχωριστό ντοκιμαντέρ είναι βασισμένο στις ζωές 24 ηλικιωμένων και εξαιρετικά ταλαντούχων ηλικιωμένων πολιτών, που μεταφέρονται στο πανί από τον βρετανό ντοκιμενταρίστα Stephen Walker. Ο τελευταίος πήρε την απόφαση για την ταινία, όταν εκστασιασμένος τους παρακολούθησε σε μια συναυλία, στο Λονδίνο. Το φιλμ παρακολουθεί το παράξενο αυτό γκρουπ στις σχολαστικές πρόβες τους, που κρατούν έξι βδομάδες, συν τη πρακτική στο σπίτι, πριν από μια συναυλία που είναι ήδη sold-out. Ο συναυλιακός χώρος είναι μια φυλακή, αλλά στο δρόμο προς το σανίδι, ένα μέλος αποδημεί εις Κύριον. Οι υπόλοιποι του συγκροτήματος δυσκολεύονται να το ξεπεράσουν, ακολουθούν καταστάσεις που σου κάνουν τη καρδιά κομμάτια, αλλά ως γνωστόν the show must go on. Συγκλονιστική είναι η στιγμή που το μέλος Fred Knittle, με σοβαρότατα προβλήματα στους πνεύμονες τραγουδά το «Fix You» των Coldplay.

TI ΕΙΔΑΝ ΟΙ ΑΥΤΟΠΤΕΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ
Όπως φαίνεται το «Shine A Light» του Μάρτιν Σκορτσέζε για τους Rolling Stones, δεν θα είναι το καλύτερο ντοκιμαντέρ πάνω σε μουσικούς κάποιας ηλικίας, αλλά το αμίμητο «Young at Heart». Το ντοκιμαντέρ αυτό δεν έχει κανέναν διάσημο στο καστ. Διατηρεί όμως το αθάνατο ροκ τσιτάτο: «Καλύτερα να το κάψεις, παρά να το θάψεις». Οι υπερήλικες κύριοι και κυρίες του συγκροτήματος «Young at Heart», αρνούνται να κρυφτούν και να περιμένουν το θάνατο να τους χτυπήσει τη πόρτα. Ο Stephen Walker που βρίσκεται πίσω από τη κάμερα στρέφει το φακό του στα πρόσωπα και στις ιδιαίτερες στιγμές τους από το παρόν και το παρελθόν. Διαλέγει να αναδείξει το παλμό, το χιούμορ και την αφοσίωση των μελών σε αυτό που κάνουν, παρά να πατρονάρει το κοινό με βαρύγδουπα μαθήματα για τη ζωή, που προέρχονται από σκηνοθετικούς υπολογισμούς. Το ροκ’ν’ρολ δεν πεθαίνει έτσι εύκολα. Σε μια ηλικία όπου οι περισσότεροι άνθρωποι είτε είναι νεκροί, είτε ζουν αποσυρμένοι στα σπίτια τις τελευταίες ώρες τους, αυτοί οι άντρες και οι γυναίκες διαλέγουν να είναι πάνω στη σκηνή και να τραγουδούν δυνατά με τη καρδιά τους, τα μεγάλα ταμπού που πνίγουν την τρίτη ηλικία: αγάπη, σεξ, η χαμένη νεότητα, μοναξιά και θάνατος. Σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση που το μελό υποσκάπτεται από την αλήθεια.

ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
Ο Stephen Walker έχει σκηνοθετήσει 23 ταινίες για το BBC και το Channel 4. Από αυτά ξεχωρίζουν τα εξής: «Hiroshima A Day That Shook The World», που το 2004 ήταν υποψήφιο για 3 Emmy. Το «Fake It: Punk To Conductor», που το 2003 κέρδισε ΒAFTA καλύτερης τηλεοπτικής ταινίας και το «Hardcore» του 2001.

Ο STEPHEN WALKER ΓΙΑ ΤΗ ΤΑΙΝΙΑ
Όταν η γυναίκα μου και παραγωγός Sally George, ανέφερε κάτι για τη χορωδία «Young @ Heart», ένα γκρουπ υπερήλικων ανθρώπων που τραγουδούν ροκ, σκέφτηκα δεν μπορεί, κάποιου είδους παρωδία θα είναι. Μερικές μέρες αργότερα με έπεισε να πάμε στο Lyric Theater του Λονδίνου, όπου έπαιζαν ζωντανά μέσα στο πλαίσιο της περιοδείας τους με τον ειρωνικό τίτλο, «Road To Nowhere». Από την αρχή με συνεπήρε η δύναμη και η ομορφιά της μουσικής. Τραγούδια γνωστά, έπαιρναν άλλη μορφή και σχήμα κάτω από τις καταπληκτικές εκτελέσεις αυτών των ανθρώπων.
Κάποια στιγμή μια 93άρχρονη η Eileen Hall, βγαίνει μπροστά και αρπάζοντας το μικρόφωνο ουρλιάζει το «Should I Stay Or Should I Go», των Clash. Από τότε ένιωσα πως πρέπει να κάνω τη ταινία. Πάντα ήθελα να κάνω ένα φιλμ για τη τρίτη ηλικία. Με αυτό το υλικό που είχα μπροστά μου, μπορούσα να δοκιμάσω μια φρέσκια ματιά, να δημιουργήσω μια ροκ όπερα για την αποδοχή του να γερνάς.

ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ
Η χορωδία ξεκίνησε το ταξίδι της το 1982. Έκτοτε έχουν πεθάνει περίπου 70 μέλη και κανένας από την αρχική line-up δεν έχει μείνει ζωντανός. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων πέθαναν άλλα 2 μέλη. Ένας από αυτούς ο Bob Salvini, είχε επιστρέψει στο γκρουπ μετά από ένα μεγάλο διάστημα προβλημάτων υγείας. Λίγες ώρες μετά το θάνατο του Bob, το συγκρότημα έδινε μια συναυλία στην τοπική φυλακή με κοινό, τους τροφίμους. Υπάρχει μια εξαιρετικά φορτισμένη σκηνή όπου ακούγεται το τραγούδι του Bob Dylan «Forever Young», όπου τα μέλη του γκρουπ το αφιερώνουν στον εκλιπόντα. Οι κάμερες πιάνουν τις εντυπωσιακές εκφράσεις συγκίνησης αυτών των σκληρών αντρών, που σπάνε κάτω από το βάρος της απώλειας. Είναι μια σπάνια στιγμή, που κανείς μας δεν θα τη ξεχάσει.
Λίγες μέρες αργότερα άλλο ένα μέλος της χορωδίας, ο Joe Benoit, πέθανε ξαφνικά. Ο σκηνοθέτης του είχε πάρει συνέντευξη μια βδομάδα πριν και ο Joe του είχε πει, πόσο δύσκολα περνά με την χημειοθεραπεία. Ο Joe όμως ήταν ένας πραγματικός σταρ, ολοκληρωτικά δοσμένος στη σκηνή. Με χιούμορ αγνόησε τις συμβουλές του γιατρού και πήγε τουρνέ, μαζί με τους «Young @ Heart». Η φωνή του είχε μια αξιοθαύμαστη δύναμη και γκάμα που θα τη ζήλευαν πολλοί, ενώ το μεγαλείο του πάει ακόμη πιο μακριά, αν αναλογιστεί κανείς, πως πίσω από όλα αυτά ήταν βαθιά άρρωστος.

MOMMA'S MAN

2008-08-19T02:56:00.000-07:00

From the Producers of Half Nelson & Maria Full Of Grace
The best reviewed American independent film of 2008

«Μια πανέμορφη ταινία για την αγάπη, την ωριμότητα και το σύνδρομο του άντρα που παραμένει παιδί»
LOS ANGELES TIMES
«Η αποκάλυψη του 2008. Η καλύτερη ταινία με διαφορά»
VILLAGE VOICE
«Αυτό το φιλμ έχει κατασκευαστεί αποκλειστικά από προσωπικά δεδομένα, που δεν μπορείς ποτέ να φανταστείς τις συμπαντικές διαστάσεις του. Ο πραγματικός τρόμος του περάσματος στην ενήλικη ζωή»
NEWSWEEK
«Οξυδερκές, επιδραστικό, συγκινητικό, εκστατικό, απλά ένα από τα καλύτερα φιλμ της χρονιάς»
SALON
«Εφευρίσκει ξανά και ανανεώνει το λαβωμένο status του Sundance, αυτό το ιδιότροπο και λυτρωτικό οικογενειακό δράμα, σκηνθετημένο από τον Azazel Jacobs»
ENTERTAINMENT WEEKLY
«Ο ορισμός του ανεξάρτητου κινηματογράφου»
NEW YORK TIMES
«Εξετάζει θεμελιώδη ζητήματα με ένα χιούμορ που κόβει την ανάσα»
ROLLING STONE

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία-Σενάριο: Azazel Jacobs
Παραγωγοί: Hunter Gray, Alex Orlovsky
Δ.Φωτογραφίας: Tobias Datum
Μοντάζ: Darrin Navarro
Μουσική: Joe Rudge
Πρωταγωνιστούν: Matt Boren, Flo Jacobs, Ken Jacobs, Richard Edson, Dana Varon, Eleanor Hutchins
Διάρκεια: 94΄, Έγχρωμο

Η ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
Το φιλμ υπήρξε η μεγάλη έκπληξη του Sundance Film Festival, το 2008 και στάθηκε η αφορμή για της επανασύνδεση της THINK Film με τους παραγωγούς Hunter Gray και Alex Orlovsky που οδήγησαν το εναλλακτικό χιτ «Half Nelson», μέχρι τα Όσκαρ του 2006.
Σε αυτή τη ζεστή, πνευματώδη και ευφυή κωμωδία, ο τριαντάρης Μίκι (Matt Boren) έρχεται στη Νέα Υόρκη για ένα επαγγελματικό ταξίδι και καταλήγει να μείνει στο σπίτι των γονιών του. Όταν η του εργασία του τελειώνει, αντί να γυρίσει στη γυναίκα και το νεογέννητο μωρό του, ο Μίκι βρίσκει μια δικαιολογία για να μείνει παραπάνω στο λοφτ των γονιών του. Αργότερα βρίσκει μια άλλη και μετά μια άλλη....
Κλεισμένος στο παιδικό του δωμάτιο, ο Μίκι αρχίζει να αναπολεί τη χαμένη αθωότητα, πριν το στρες και τις ευθύνες της ενήλικης ζωής. Αλλά λογαριάζει χωρίς το ξενοδόχο. Οι γονείς του γίνονται ανήσυχοι και δεν είναι εύκολο να δεχτούν τη συμπεριφορά του γιου τους. Καταλαμβάνονται από νευρική συμπεριφορά και αρχίζουν να τον νιώθουν σαν εισβολέα. Παράλληλα αυξάνεται η πίεση της δικής του νεόκοπης οικογένειας, που τον θέλει πίσω. Όλα αυτά απειλούν να καταστρέψουν το προσωρινό διάλειμμα του Μίκι, από τη πραγματικότητα.

Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ AZAZEL JACOBS, ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ
«Η ταινία, ξεκίνησε από την ιδέα να καταγράψω το μέρος όπου μεγάλωσα. Σαν ένα ντοκιμαντέρ δωματίου. Η οικογένεια μου έμενε σ’ένα λοφτ στη Τribeca, στο κέντρο του Μανχάταν, για παραπάνω από 40 χρόνια. Η περιοχή αυτή κάποια στιγμή καταλήφθηκε από καλλιτέχνες και έγινε κάτι σαν το St. Moritz της διανόησης. Πρόσφατα το κτίριο αγοράστηκε από έναν νεαρό τραπεζίτη, που ετοιμάζεται να διώξει τους παλιούς ενοίκους. Είναι λυπηρό που άτομα της ηλικίας μου, λειτουργούν τόσο φασιστικά. Το μόνο που τους ενδιαφέρει, είναι το κέρδος.
Η συγκεκριμένη κατάσταση με λυπεί αφάνταστα και με αυτή τη ταινία, ελπίζω πως θα συμφιλιωθώ με το αναπόφευκτο. Θέλω να χρησιμοποιήσω το «Momma’s Man» σαν ένα είδος πασπαρτού, με σκοπό να επισκέπτομαι το χώρο όποτε και ότι ώρα θελήσω.
Το στόρι αφορά έναν συνομήλικο μου που ζει στη Καλιφόρνια, σαν κι εμένα, όπου επισκέπτεται τους γονείς του και αρνείται να φύγει. Ο ήρωας έχει εγκαταλείψει τη γυναίκα και το παιδί του, το οποίο δεν έχω κάνει εγώ και είναι άεργος, μια κατάσταση στην οποία δεν έχω περιέλθει ακόμη. Επίσης έχει αφήσει πίσω τα παιδικά του όνειρα, τα οποία δυστυχώς ή ευτυχώς εγώ κυνηγώ ακόμη.
Κατέληξα στην ιδέα να κάνω κάστινγκ στους φυσικούς μου γονείς για να παίξουν τους εαυτούς τους, διότι πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ άλλους ηθοποιούς να κοιμούνται στο κρεβάτι ή να τριγυρίζουν στη κουζίνα τους. Η ταινία αφορά τους γονείς μου προσωπικά, που δεν έχουν φυσικά υποκριτικές ικανότητες. Δέχτηκαν να παίξουν, σκεπτόμενοι ότι ο κακομαθημένος γιος τους, θέλει να τους βάλει σε ταινία. Ας του κάνουμε το χατίρι για τελευταία φορά.
Οι γονείς μου Flo και Ken Jacobs, είναι και οι δυο καλλιτέχνες, Η μάνα μου ασχολείται με τα εικαστικά και πατέρας με το κινηματογράφο. Αποτελούν μια ομάδα και δουλεύουν κυρίως για πάρτη τους. Οι φιλμικές κατασκευές και τα έργα τους, αποφεύγουν τη γραμμική αφήγηση, είναι περισσότερο αφαιρετικά διηγήματα που συναντιούνται με το θεατή στη μέση. Αυτό που εισπράττεις όταν τα βλέπεις, είναι ανάλογο του κατά πόσο επενδύεις στη θέασή τους. Φυσικά εδώ βρισκόμαστε στον αντίποδα της αφηγηματικής δομής των περισσότερων ταινιών, που ενδιαφέρονται να οδηγήσουν τον κεντρικό χαρακτήρα από το σημείο Α στο σημείο Ζ. Πέρασαν αρκετά χρόνια, αλλά τώρα μπορώ να πω μετά βεβαιότητας πως η βασική μου επιρροή, είναι τα φιλμάκια του πατέρα μου.
Για πρωταγωνιστή του «Momma’s Man», διάλεξα έναν χαρακτήρα που δεν διαθέτει φυσική καλλιτεχνική ικανότητα. Επιλέγει κατά κάποιο τρόπο να είναι «κανονικός». Η αρχική πρόθεση ήταν να τοποθετήσω αυτό το χαρακτήρα στη καθημερινότητα των γονιών μου και να παρακολουθήσω το ύφος και το είδος των αντιδράσεων.
Έγραψα το ρόλο του γιου τους, Μίκι έχοντας κατά νου τον Matt Boren, με τον οποίο είχα ξανασυνεργαστεί στη πρώτη μου μεγάλου μήκους, που είχε τίτλο «Nobody Needs to Know». Πίστευα από τη πρώτη μέρα πως μόνο αυτός, θα μπορούσε να διεκπεραιώσει ένα σενάριο που μιλά ελάχιστα, ενώ υπονοεί πολλά. Επίσης ο Matt Boren, έβαλε μέσα στο χαρακτήρα πολλά δικά του βιωματικά στοιχεία και το βασικότερο είναι ότι...μου μοιάζει αρκετά όταν ήμουν μικρότερος.
Για τους υπόλοιπους ρόλους είτε χρησιμοποίησα τα φυσικά πρόσωπα, είτε έφερα ηθοποιούς που έχουν ένα αποκλειστικά δικό τους στυλ. Με αυτό το τρόπο ήθελα να δημιουργήσω μια διασταύρωση πραγματικοτήτων, απ’όπου θα προέκυπταν ενδιαφέροντες καταστάσεις.
Όταν ξεκίνησα το μοντάζ, σοκαρίστηκα από τη διαπίστωση ότι το υλικό που διαμορφώνονταν ως βάση για τη τελική μορφή της ταινίας, παρέκκλινε τόσο πολύ από την αρχική ιδέα, που ήταν δύσκολο να το ελέγξω. Πήρα τηλέφωνο τη Ντίαζ (η κοπέλα μου στο Λος Άντζελες) και της ανακοίνωσα πως θα επεκτείνω για λίγο καιρό τη παραμονή μου στη Νέα Υόρκη. Ήδη έμενα στο σπίτι των γονιών μου από την αρχή της προετοιμασίας της ταινίας, δηλαδή τρεις μήνες περίπου. Η ζωή μου ήταν ακριβώς σαν του Μίκι και η σχέση μου με τη Ντίαζ περνούσε μια σκληρή δοκιμασία.
Την επόμενη μέρα ξύπνησα για να πάω στη δουλειά και ξαφνικά το μισό μέρος του προσώπου μου ήταν μουδιασμένο, σαν να είχε παγώσει. Δεν μπορούσα να το κουνήσω. Οι γιατροί μου είπαν πως από το υπερβολικό άγχος είχα Bells Palsy, ή αλλιώς υστερική παράλυση. Στη ψυχιατρική επιστήμη οι γνώσεις περί της παθήσεως είναι ανύπαρκτες (ακόμα δεν έχουν καταφέρει να χαρτογραφήσουν πλήρως τη νόσο) και η μόνη ενδεδειγμένη λύση, είναι να μείνεις σε ένα μέρος μέχρι να περάσει. Απλά να μείνεις χωρίς να κάνεις κάτι ενεργητικό. Η Ντίαζ δεν άντεξε για πολύ και ήρθε να με μαζέψει. Πήγαμε πίσω στο Λος Άντζελες και έκανα 5 βδομάδες αποτοξίνωση από τη ταινία. Η παράλυση έφευγε σιγά-σιγά καθώς το φιλμ έπαιρνε τη τελική του μορφή και εξαφανίστηκε τελείως όταν το πρόβαλα για πρώτη φορά.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι δεν μπορείς να μάθεις απολύτως τίποτα για μια κατάσταση, αν δεν τη βιώσεις στο πετσί σου κυριολεκτικά».

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Το γεγονός που πυροδότησε τη δημιουργία της ταινίας, «Momma’s Man» ήταν η επίσκεψη του Azazel Jacobs, στο πατρικό του σπίτι. Συνηθισμένος στις γρήγορες ταχύτητες της επαγγελματικής του ζωής στο Λος Άντζελες, ξύπνησε μια μέρα και είδε τη μητέρα του να φτιάχνει ένα πλήρες πρωινό. Τότε σκέφτηκε την ψυχρότητα της ενήλικης ζωής και την σκληρότητα του αποχωρισμού μάνας-γιου. Αυτό που φαινόταν στην αρχή ως χαβαλεδιάρικη ιδέα, γρήγορα πήρε μια σοβαρή στροφή.
Ο Azazel Jacobs γνωρίστηκε με τον παραγωγό της ταινίας «Half Nelson», Alex Orlovsky, το 2005 στο Sundance. Οι δυο τους γνωρίζονταν αρκετά, καθότι μεγάλωσαν μαζί στη γειτονιά της Tribeca. Η συνάντηση αυτή ξύπνησε μνήμες και λίγο αργότερα ο Jacobs έδωσε στον Orlovsky κόπια από τη ταινία του με τίτλο «The Good Times Kid», που διαγωνίζονταν στο φεστιβάλ εκείνη την εποχή.
Το «The Good Times Kid» φτιάχτηκε με το ποσό των 10.000 δολαρίων και συμμετείχαν συνολικά 12 άτομα, συνεργείο και ηθοποιοί μαζί. Αφού το είδε ο Orlovsky, εντυπωσιάστηκε από το στόρι και τις συνθήκες παραγωγής. Σύντομα πρότεινε να κάνουν την επόμενη ταινία μαζί. Σκηνοθέτης και παραγωγός ξεκίνησαν γρήγορα κάστινγκ σε ηθοποιούς, αλλά σύντομα κατέληξαν πως οι Flo και Ken Jacobs, είναι οι ιδανικοί για να παίξουν τους γονείς του ήρωα.
Όπως είναι φυσικό οι περισσότεροι χορηγοί και εταιρίες παραγωγής, έχασαν το ενδιαφέρον τους για μια ταινία που δεν είχε ούτε ένα σταρ, για δείγμα. Με τη σκέψη ότι θα κάνουν ένα χαμηλού προϋπολογισμού φιλμ με τους φυσικούς γονείς του σκηνοθέτη για πρωταγωνιστές, ο Orlovsky στράφηκε στην Artists Public Domain (APD), έναν κοινωφελή οργανισμό καλλιτεχνών. Το συμβούλιο της APD, υιοθέτησε το πρότζεκτ και συμφώνησε αμέσως να το χρηματοδοτήσει.
Ταυτόχρονα με όλη αυτή τη διαδικασία, το σενάριο συνέχισε να εξελίσσεται και περνούσε από εξονυχιστικό χτένισμα. Εκτός από τον Alex Orlovsky, η APD όρισε δυο δικούς της παραγωγούς, τον Hunter Gray και τον Paul Mezey που λειτουργούσαν ως επιμελητές. Για τον Azazel Jacobs, ήταν η πρώτη φορά που δούλευε με ομάδα παραγωγών και του πήρε λίγο καιρό μέχρι να συνειδητοποιήσει τις αναμεταξύ τους σχέσεις και να προσαρμοστεί δημιουργικά.
Πολλά περιστατικά που προκλήθηκαν κατά τη διάρκεια της παραγωγικής διαδικασίας, αποδείχτηκαν ευεργετικά. Τα γυρίσματα σε μικρούς, στενούς χώρους, που μέρος του συνεργείου μόλις και μετά βίας χώραγε, σημαίνει πως δεν υπάρχει χρόνος για μεγάλες λήψεις, ενώ τα κουστούμια πρέπει να τα φορούν οι ηθοποιοί συνέχεια. Επίσης είχε αποφασιστεί τα γυρίσματα να γίνουν με χρονολογική σειρά. Αυτό το τελευταίο βοηθούσε πολύ τους γονείς του Azazel να ανταποκριθούν, διότι δεν είχαν πείρα. Αν και είχαν μακροχρόνια επαφή με τη φιλμική διαδικασία, ήταν η πρώτη φορά που έπαιζαν μπροστά από τη κάμερα. Αυτός ο τρόπος κινηματογράφησης τελικά βοήθησε και τον Matt Boren, να εισχωρήσει πιο εύκολα στις απαιτήσεις του ρόλου. Να καταδυθεί δηλαδή, στη παιδική ηλικία του σκηνοθέτη.
Ήταν η πρώτη φορά που ο Azazel Jacobs συγκεντρώθηκε απόλυτα στην σκηνοθετική διαδικασία, δίχως να τον απασχολούν πια όλες οι παράμετροι της παραγωγικής διαδικασίας, κάτι που συνέβαινε συνέχεια στο παρελθόν. Άφησε τον εαυτό του ελεύθερο να εξερευνήσει πράγματα που ο ίδιος ήθελε. Ήταν μια εμπειρία ζωής που ο ίδιος ο σκηνοθέτης, θέλει να την ξαναζήσει ξανά και ξανά.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

AZAZEL JACOBS
Γεννήθηκε το 1972 στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης και είναι γιος του avant-guard κινηματογραφιστή Ken Jacobs.όπως είναι φυσικό από μικρός περιβάλλονταν από σημαντικούς και καινοτόμους καλλιτέχνες. Σπούδασε κινηματογράφο στο SUNY Purchase και αποφοίτησε το 1995. Η πτυχιακή του ταινία «Kirk and Kerry» κέρδισε το βραβείο καλύτερης μικρού μήκους στο Slamdance Film Festival το 1998. Το 1999 μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να παρακολουθήσει ένα πρόγραμμα για νέους σκηνοθέτες, που οργάνωσε το American Film Institute. Καθώς έπαιρνε το δίπλωμά του έκανε ένα πειραματικό βίντεο, με τίτλο «Nobody Needs to Know», το οποίο συμμετείχε στο Rotterdam Film Festival, το 2003.
Η πρώτη του μεγάλου μήκους, το «The Good Times Kid» ήρθε δυο χρόνια αργότερα και έκανε πρεμιέρα στο Λος Άντζελες, στο πλαίσιο του AFI Film Festival. Η ταινία γράφτηκε από κοινού με τον μεξικάνο σκηνοθέτη Gerardo Naranjo, που μετά από λίγο σκηνοθέτησε την μεγάλη indie επιτυχία «Drama/Mex». Στο πλατό αυτής της ταινίας ο Azazel Jacobs γνώρισε την πρωταγωνίστρια Sara Diaz, με την οποία είναι αρραβωνιασμένοι μέχρι σήμερα. Αυτό το σούπερ low budget φιλμ, εκθειάστηκε από τη κριτική, με αποτέλεσμα η εφημερίδα New York Post να την τοποθετήσει μέσα στις Top 10 ταινίες του 2007. Το περιοδικό Filmmaker Magazine, που υποστηρίζει σταθερά τον ανεξάρτητο αμερικάνικο κινηματογράφο, έχει κατατάξει τον Azazel Jacobs το 2008, ανάμεσα στους 10 καλύτερους νέους σκηνοθέτες της χώρας.

MATT BOREN
Σπούδασε υποκριτική και σενάριο στο NYU Tisch School of the Fine Arts. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Φράμινγκτον και μεγάλωσε με δυο γονείς που είχαν εμμονή με τις σαπουνόπερες. Η μητέρα του παρακολουθούσε το σήριαλ «General Hospital», με θρησκευτική ευλάβεια και ο μικρός Matt ερωτεύτηκε τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα, Anna Devane. Στα 9 του χρόνια φαντασιωνόταν πως ήταν ο άμεσος συνεργάτης της διάσημης τηλέ-ντετέκτιβ. Έχοντας αποκτήσει εθισμό στο χαρακτήρα της Anna Devane, αποφάσισε να γίνει ηθοποιός με σκοπό κάποτε να της συντήσει...Έχει παίξει δεύτερους ρόλους σε αναρίθμητα σήριαλ των καναλιών CBS και HBO. Έχει γράψει ένα «πιλότο» για μια τηλεοπτική σειρά που δεν έγινε ποτέ, ενώ συμμετέχει χρόνια σε παραστάσεις παιδικού θεάτρου. Είναι η δεύτερη φορά που συμμετέχει σε ταινία του Azazel Jacobs, αφού η πρώτη ήταν στο βίντεο «Nobody Needs to Know».

FLO, KEN JACOBS
Οι γονείς του Azazel είναι και οι δυο καλλιτέχνες. Η Flo είναι ζωγράφος και ο Κen είναι avant-guard σκηνοθέτης, από τα μέσα της δεκαετίας του ΄50. Μαζί με τον Stan Brakhage τον Jonas Mekas και τον Peter Kudelka, τα φιλμ του Ken Jacobs αναδεικνύουν το καινοτόμο πνεύμα του πειραματικού σινεμά. Οι ταινίες του: «Blond Cobra» (1960), «Tom, Tom, The Piper’s Son» (1969), «Star Spangled to Death» (1959-2003) και «Razzle Dazzle» (2006), έχουν παρουσιαστεί σε φεστιβάλ της Νέας Υόρκης, του Βερολίνου, του Ρότερνταμ και έχουν λάβει πλήθος βραβείων.

HOLLY

2008-08-19T02:24:00.000-07:00

"Ένα αξιοπρόσεχτο επίτευγμα, μια ταινία γεματη θάρος και συγκίνηση..."
The Holywood Reporter
"Θαυμάσια Ταινία"
Variety
"Συγκλονιστικές Ερμηνείες"
NY Times
"Oι ερμηνείες των ηθοποιών, σε στοιχειώνουν..."
NY Magazine

Σκηνοθεσία: Guy Moshe
Σενάριο: Guy Jacobson, Guy Moche
Παραγωγοί: Adi Erzoni, Guy Jacobson, Nana Levin
Δ.Φωτογραφίας: Yaron Orbach
Μοντάζ: Isabela Monteiro de Castro
Ήχος: Joe Milner
Μουσική: Ton-That Tiet
Πρωταγωνιστούν: Ron Livingston, Thuy Nguyen, Virginie Ledoyen, Udo Kier, Chris Penn
Διάρκεια: 114΄, Έγχρωμο
Εταιρίες παραγωγής-διανομής: Priority Films/ Max Entertainment/ Vox Entertainment/

Ανάμεσα σε χιλιάδες, θα προσπαθήσει να σώσει τουλάχιστον μιά ψυχή....

Ο Πάτρικ (Ron Livingston) είναι ένας τυχοδιώκτης. Ζει εδώ και μερικά χρόνια στη Καμπότζη, κάνοντας τον dealer για κλεμμένα έργα τέχνης, κοσμήματα και αντικείμενα αξίας. Πολύ κοντά στο να χαρακτηριστεί μηδενιστής, ο Πάτρικ έχει βολευτεί με τις υλικές ανέσεις, που του παρέχει ο κόσμος της παρανομίας. Μέχρι που συναντά τη Χόλι (Thuy Nguyen), μια ανήλικη πόρνη 12 χρόνων μόλις. Το κορίτσι δουλεύει στο κακόφημο «K 11 Red Light Village». Η οικογένεια της που βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχιας, τη πούλησε σε λαθρέμπορους και μόλις πέρασε τα σύνορα, υποχρεώθηκε να εκδίδεται. Η παρθενία της την καθιστά αυτόματα μια κερδοφόρα επιχείρηση. Ένα σπάνιο κόσμημα σ’ένα μιαρό περιβάλλον. Ο Πάτρικ με το που τη γνωρίζει, κάτι ξεχασμένο ξυπνά μέσα του. Ξεκινά μια φρενήρη έρευνα για να βρει τα ίχνη της. Οργώνει τη χώρα, ψάχνει σε κάθε καταγώγιο που ξέρει, θέλοντας να τη σώσει.
Σκληρό και ποιητικό ταυτόχρονα, το φιλμ αποτελεί μέρος του «K11 Project». Αυτό είναι ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα παραγωγής ταινιών, που σκοπό έχει να αφυπνίσει συνειδήσεις γύρω από την επιδημία της σωματεμπορίας και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκων. Οι παραγωγοί και ο σκηνοθέτης της ταινίας ξεπέρασαν πολλές δυσκολίες, για να καταφέρουν να κάνουν τα γυρίσματα σε φυσικούς χώρους, στην ενδοχώρα της Καμπότζης. Παράλληλα ενεργοποίησαν επαφές μέσω γόνιμου διαλόγου, με τοπικούς πληθυσμούς, για να βρουν από κοινού τους τρόπους αντιμετώπισης, της ραγδαίας εξάπλωσης της παιδεραστίας.

Η ΑΠΟΨΗ
Το 2002, ο Guy Jacobson δικηγόρος από τη Νέα Υόρκη, ταξίδεψε για επαγγελματικούς λόγους στην Πνομ Πενχ (πρωτεύουσα της Καμπότζης). Κάποια στιγμή έπεσε πάνω σε μια ομάδα από 5άχρονα και επτάχρονα κοριτσάκια, που τον παρακαλούσαν να τους δώσει χρήματα και αυτές ως αντάλλαγμα θα του προσέφεραν τις ερωτικές υπηρεσίες τους. Μετά από αυτή τη παράξενη συνάντηση, υποσχέθηκε στον εαυτό του να ταχθεί υπέρ μιας παγκόσμιας καμπάνιας ενημέρωσης και αφύπνισης, γι αυτό το τεράστιο κοινωνικό ζήτημα. Το «Κ11 RedLight Children Campaign», είναι απόρροια αυτής της απόφασης.
Το προτζεκτ «Κ11» περιλαμβάνει 3 ταινίες, που είναι οι εξής: «Holly», «The Virgin Harvest», «The K11 Journey». Τα δυο τελευταία είναι ντοκιμαντέρ που φέρνουν στο φως ιστορίες από βίαιες απαγωγές, παιδική πορνεία και σωματεμπορία. Παράλληλα η «RedLight Children Campaign» είναι μια οργάνωση που έχει βάσεις σε όλο τον κόσμο και προωθεί δράσεις, με στόχο τη μείωση της εκμετάλλευσης των παιδιών που εκδίδονται στους δρόμους. Η οργάνωση προσπαθεί να προστατέψει τα παιδιά και βοηθά κυβερνήσεις να εφαρμόσουν τις ανάλογες νομοθετικές διατάξεις. Η «RedLight Children Campaign», έχει καταφέρει να ευαισθητοποιήσει πολλούς φορείς και ανθρωπιστικές οργανώσεις ανά τον κόσμο.
Το φιλμ «Holly» στηρίζει τη προσπάθεια μας για τον περιορισμό της παιδικής πορνείας και του λαθρεμπορίου ανηλίκων.

ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ
Το «Holly» γυρίστηκε αποκλειστικά σε φυσικούς χώρους στη Καμπότζη. Οι περισσότερες σκηνές έλαβαν χώρα στη περιβόητη περιοχή Svay Pak (που είναι μαζεμένοι οι οίκοι ανοχής της Πνομ Πενχ.
Το κακόφημο Svay Pak, ήταν γνωστό στη τοπική αργκό ως «Κ11», επειδή απέχει 11 χιλιόμετρα ακριβώς από τη πρωτεύουσα της Καμπότζης, Πνομ Πενχ. Ήταν ο τακτικός προορισμός πολλών παιδεραστών και σεξοτουριστών παγκοσμίως. Αλλοδαποί και ντόπιοι συρρέουν κατά εκατοντάδες για να συναντήσουν ανήλικα παιδιά, που φτάνουν και την ηλικία των 5 χρόνων. Η τιμή αγοράς είναι φτηνότερη των 5 δολαρίων.
Η περιοχή λειτουργούσε full time μέχρι και το 2004. Μετά από μπαράζ διαπραγματεύσεων και υπό τη πίεση της διεθνούς κοινής γνώμης, έκλεισε. Τα κορίτσια απλά μεταφέρθηκαν σε άλλη περιοχή.
Οι ηθοποιοί και το τεχνικό συνεργείο δούλευαν κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας και παρόλ’αυτά κατάφεραν να «πιάσουν» στο φακό τρομακτικές εικόνες, από αυτή τη «κρεαταγορά» (η περιοχή σήμερα έχει περάσει στα χέρια της βιετναμέζικης μαφίας). Επίσης στο φιλμ «πρωταγωνιστεί» και η πόλη Μπαταμπάνγκ, όπου εκεί υπάρχουν οι περισσότεροι οίκοι ανοχής της χώρας.
Το στυλ της κινηματογράφησης δανείζεται αρκετά στοιχεία από το ντοκιμαντέρ. Το φιλμ προέρχεται από ρετάλια και η χειρικείνητη κάμερα δημιουργεί ταυτόχρονα ένα αίσθημα αμεσότητας και ποιητικού σχολίου. Οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι ερασιτέχνες και οι τοπικές τους διάλεκτοι κρατήθηκαν ανέγγιχτοι. Η ταινία μιλά βιετναμέζικα, χμερ και αγγλικά.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ;

GUY MOSHE
Ένας νέος σκηνοθέτης και σεναριογράφος που αποτελεί μια από τις μεγάλες ελπίδες του αμερικάνικου σινεμά. Το «Holly» είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους, ενώ τώρα δουλεύει πάνω σε ένα samurai action film με τίτλο «Bunraku».

GUY JACOBSON
Δικηγόρος στο επάγγελμα και σεναριογράφος από τρέλα, ο Guy Jacobson, είναι ο ιδρυτής της Priority Films. Τα τελευταία 20 χρόνια από τη θέση του παραγωγού, έχει ανακατευτεί σε εκατοντάδες τηλεοπτικά σήριαλ, έχει γράψει μυθιστορήματα και έχει αρθρογραφήσει σε αρκετές εφημερίδες και περιοδικά. Το «Holly» αποτελεί την έβδομη σεναριακή του προσπάθεια.

THUY NGUYEN- Holly
H Thuy γεννήθηκε στο Βιετνάμ και μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 2003 και πήρε το ρόλο ύστερα από μακροσκελείς οντισιόν. Στο κινηματογράφο έχει εμφανιστεί μια φορά ακόμη στο παρελθόν, στη ταινία «Journey From the Fall» του Ham Tram. Σήμερα ζει και πηγαίνει σχολείο στο Όραντζ Κάουντι και συμμετέχει παράλληλα σε μια νέα ταινία, που λαμβάνει χώρα στο Βιετνάμ.

RON LIVINGSTON- Patrick
Ένας από τους εμπορικότερους «τηλεοπτικούς» ηθοποιούς στην Αμερική, που μεταφέρεται με ευκολία από τη κωμωδία στο δράμα. Στη μικρή οθόνη άρχισε να γίνεται γνωστός το 2001, όταν συμμετείχε στη σειρά του HBO: «Band of Brothers». Ενσάρκωνε το χαρακτήρα του Captain Nixon που δημιούργησε αίσθηση και μάλιστα προτάθηκε την ίδια χρονιά στις Χρυσές Σφαίρες, στη κατηγορία του Β΄αντρικού ρόλου. Στη συνέχεια έπαιξε στο βραβευμένο δραματικό σήριαλ: «The Practice», αλλά και στο « Sex and the City» που έκανε έναν εραστή της Σάρα Τζέσικα Πάρκερ.
Από ταινίες έχει παίξει στο «Cooler», πλάι στον William Macy, στο περίφημο «Adaptation» του Spike Jonze, στο «Swingers» μαζί με τον Vince Vaughn, όπως και στο όψιμο καλτ χιτάκι: «Office Space» μαζί με τη Jennifer Aniston.

CHRIS PENN- Freddie
Έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με τη ταινία του Francis Ford Coppola «Rumble Fish» το 1983. Έχει λάβει μέρος σε πάνω από 50 φιλμ και τηλεοπτικές σειρές. Τη δεκαετία του ’80 συμπρωταγωνίστησε μαζί με τον Kevin Bacon στο αλησμόνητο «Footloose» ενώ αισθητή ήταν η συμμετοχή του στο γουέστερν του Clint Eastwood, « Pale Rider». Για πρώτη φορά η οικογένεια Penn (ο Chris, o αδερφός του Sean και η μητέρα τους Eileen Ryan) ενώθηκε σε κινηματογραφικό πλατό, για χάρη της ταινίας «At Close Range», αλλά έπρεπε να φτάσουμε στο 1990 και στο « Reservoir Dogs» του Quentin Tarantino, για να αποκτήσει ο Chris Penn την αναγνώριση που του αξίζει. Από εκεί και πέρα συμμετείχε σε κλασσικές δραματικές ταινίες των 90’s, όπως: «True Romance», «The Funeral», «Short Cuts» «Rush Hour». Η ταινία «Holly», έμελλε να είναι και η τελευταία του, αφού λίγο μετά το τέλος των γυρισμάτων, ξεψύχησε στο σπίτι του στη Σάντα Μόνικα. Ήταν μόνο 42 χρόνων.

The Amazing Truth About Queen Raquela

2008-08-18T06:44:00.000-07:00

A Cinderella Story

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Olaf de Fleur Johannesson
Σενάριο: Olaf de Fleur Johannesson, Stefan Schaefer
Δ. Φωτογραφίας: Butch Maddul
Μοντάζ: Dagur Kari, Olaf de Fleur Johannesson
Μουσική: Pavel E Smid
Ήχος: Gunnar Arnason
Πρωταγωνιστούν: Raquela Rios, Brax Villa, Stefan Schefer, Olivia Galudo, Valerie Grand
Παραγωγοί: Αrleen Cuevas, Olaf de Fleur Johannesson, Stefan Schaefer
Διάρκεια: 80΄ /Poppoli Pictures, Φιλλιπίνες, Ισλανδία, Η.Π.Α, Γαλλία, Ταϊλάνδη-2008/

ΣΥΝΟΨΗ
Η Raquela, είναι μια τρανσέξουαλ πόρνη από τις Φιλιππίνες ( ο ακριβής όρος για τις χώρες της Ασίας είναι «ladyboy»), που ζει στην ανέχεια. Επιθυμεί να δραπετεύσει κάποτε από τους δρόμους της Cebu City και να ζήσει στο Παρίσι, μαζί με τον «ιππότη» των ονείρων της. Λόγο της καταγωγής της έχει ελάχιστες πιθανότητες να βγάλει βίζα, καθότι χρειάζεται κάποιον από τη Δύση για να εγγυηθεί γι’αυτήν. Στη προσπάθεια να ξεφύγει από το στενό περιβάλλον της, γνωρίζει ένα φωτογράφο και αρχίζει να δουλεύει σε μια δημοφιλή πορνογραφική ιστοσελίδα, για τρανσέξουαλ. Η επιτυχία της ως ανερχόμενη πορνοστάρ στο ίντερνετ, την φέρνει σε επαφή με νέα πρόσωπα. Βρίσκει την Valery, μια τρανσέξουαλ από την Ισλανδία που ζητά απελπισμένα φίλους on-line και της υπόσχεται ότι θα τη βοηθήσει με τη βίζα. Η Raquela αυτή η σύγχρονη Σταχτοπούτα, θα μπορέσει τελικά να πραγματοποιήσει τη φιλοδοξία της, για μια μεγάλη ζωή στη Πόλη του Φωτός;

ΒΡΑΒΕΙΑ

TEDDY AWARD BERLIN FILM FESTIVAL 2008 Berlin Film Festival: "Best Feature" - Teddy Awards 2008

New York LGST Film Festival: "Best International Feature" & "Showtime Vanguard Award"

Cinema City: Jury Price "Special Contribution to Contemporary Film Expression"

ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
«Μερικές φορές για να έχει η ζωή μας νόημα, επιλέγουμε να ζούμε σε μια ψευδαίσθηση και να κλείνουμε τα μάτια, μπροστά στις παραλλαγές της κανονικότητας. Ως κινηματογραφιστής προσπαθώ κάθε φορά να δείξω την ποικιλομορφία αυτού του κόσμου, αμφότερα συναισθηματικά και γεωγραφικά. Για τους ανθρώπους που κατανοούν, αλλά και γι’αυτούς που θέλουν να κατανοήσουν, πιστεύω ότι θα ταυτιστούν με τους χαρακτήρες.
Νιώθω την ανάγκη να δείξω το κουράγιο που χρειάζονται οι τρανσέξουαλ για να αντιμετωπίσουν την ύπαρξή τους σε μια σκληρή καθημερινότητα και να εισάγω το κοινό στη ζωή τους, όπου κυριαρχούν η κοινωνική απόρριψη, η φτώχια, η ομοφυλοφιλία και η παρένδυση (cross-dressing). Μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για τις Φιλιππίνες, μια χώρα όπου δεσπόζει ο ακραίος, αποικιοκρατικού τύπου καθολικισμός. Το φιλμ αφιερώνεται σε όλα τα ανθρώπινα πλάσματα που ζουν στην σουρεαλιστική διάσταση του κόσμου μας».

ΜΙΚΡΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
O Olaf de Fleur Johannesson, γεννήθηκε το 1974, σε ένα μικρό χωριό της Ισλανδίας, το Budardalur. Σπούδασε στο Φυσικό τμήμα του πανεπιστημίου του Reykjavik, απ’όπου και αποφοίτησε το 1995. Από τότε έχει λάβει μέρος σε πολλές κινηματογραφικές παραγωγές μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Όταν αποφάσισε ότι θα ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία, αντί να πάει σε σχολή κινηματογράφου, ίδρυσε την ανεξάρτητη εταιρία παραγωγής «Poppoli Pictures». Το πρώτο φιλμ της εταιρίας σε σκηνοθεσία και παραγωγή του Olaf de Fleur Johannesson, ήταν το ντοκιμαντέρ «Shining Star» που το 2004 κέρδισε στα Ισλανδικά Βραβεία Κινηματογράφου τον τίτλο του καλύτερου ντοκιμαντέρ. Τον επόμενο χρόνο (2005) ο σκηνοθέτης κράτησε τα πρωτεία στην ίδια κατηγορία με το ντοκιμαντέρ «Africa United». Ο ίδιος ήταν υποψήφιος για το βραβείο σκηνοθεσίας στα Ισλανδικά Βραβεία Κινηματογράφου, το 2005 και το 2006, ενώ συμμετείχε στο «Talent Campus» της Berlinale, το 2002 και το 2003.

ΤΑ «LADYBOYS» ΤΩΝ ΦΙΛΙΠΠΙΝΩΝ
Γεννήθηκαν αγόρια, αλλά πασχίζουν να αποδείξουν τη θηλυκή ταυτότητά τους. Ζουν μέσα σε ακραίες συνθήκες φτώχιας και μάλιστα αρκετοί γονείς τα μεγαλώνουν σαν κορίτσια με σκοπό να εκδοθούν στο πεζοδρόμιο.
Αν και η μοντέρνα ιατρική εγγυάται για άκρως επιτυχημένες αλλαγές φύλου, οι ίδιοι προτιμούν να μην προχωρήσουν σ’αυτό το στάδιο, διότι έτσι θα εξαφανιστεί η σεξουαλική διαφορετικότητά τους. Με σκοπό να νιώσουν γυναίκες προσπαθούν να αποκτήσουν την αποδοχή ή και την αγάπη ετερόφυλων αντρών. Αυτός ο αγώνας που κατά πλειοψηφία είναι άγονος, οδηγεί σε τρομερές εμμονές, απογοητεύσεις, κατάθλιψη και αυτοκαταστροφή.
Στις Φιλιππίνες συχνά-πυκνά γίνονται αποδέκτες ρατσιστικών επιθέσεων, ενώ οι προοπτικές κανονικής εργασίας και εκπαίδευσης είναι απαγορευτικές. Μαστίζονται από αναλφαβητισμό και συνήθως καταλήγουν στο δρόμο. Η διάρκεια ζωής ενός «ladyboy» στις Φιλιππίνες και στην Ασία γενικότερα, δεν είναι μεγάλη. Το AIDS θερίζει, ενώ τα ποσοστά αυτοκτονιών στις κοινότητές τους, είναι τρομακτικά. Για πολλούς το να πατήσουν τα 30, θεωρείται ένα θαύμα...

ΣΤΑΡΑΤΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΑΠΌ ΤΟΝ OLAF de FLEUR JOHANNESSON

Ο Ισλανδός σκηνοθέτης και παραγωγός παραβρέθηκε φέτος στο φεστιβάλ SXSW (South by Southwest) του Τέξας και το περιοδικό Premiere, του απέσπασε μερικές σκέψεις.

PR: Πως ανακάλυψες τη Raquela και τι σε ενέπνευσε να κάνεις ένα φιλμ βασισμένο στη ζωή της;
OLAF de FLEUR: Το περιεχόμενο κάθε ταινίας μου, το βρίσκω όταν ταξιδεύω. Έτσι όταν ήμουν σε μια φτωχογειτονιά των Φιλιππίνων, πέφτει το μάτι μου σε τρία κορίτσια, που ήταν πιστά αντίγραφα της Πάρις Χίλτον. Ήταν ξένα με το περιβάλλον και ρώτησα τι συμβαίνει. Μου είπαν πως είναι «ladyboys», τρανσέξουαλς. Αμέσως μου κίνησαν τη περιέργεια, σκέφτηκα να κάνω μια ταινία με τη ζωή τους. Τη Raquela τη βρήκα αφού πέρασα από οντισιόν 40 κορίτσια. Φαινόταν να μη κάνει χρήση ναρκωτικών και ήταν πολύ ενθουσιώδης και δημιουργική. Αποφάσισα τελικά να επικεντρωθώ στην ιστορία της και παράλληλα να μιλήσω για τις ιδιαίτερες κοινότητες των «ladyboys» στην Ασία.
ΕΡ: Τα αληθινά γεγονότα του φιλμ υπερτερούν της μυθοπλασίας;
ΑΠ: Όχι. Ουσιαστικά βρίσκονται στην απόλυτη ισορροπία του 50-50. Αρχικά ξεκίνησα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ. Όσο όμως έμπαινα στο κόσμο τους , κάνοντας ταυτόχρονα ενδελεχείς έρευνες γύρω από το θέμα, έβλεπα ότι αντίθετα με τις προβλέψεις μου, όλο και λιγότερα άτομα επιθυμούσαν να εκτεθούν μπροστά στη κάμερα. Λογικό το βρίσκω. Επίσης είδα αρκετά φιλμ που αναφέρονταν σε τρανσέξουαλς και δεν ήθελα να κάνω άλλο ένα μίζερο, μελοδραματικό οδοιπορικό για τις ζωές τους. Με ενδιέφερε να αφηγηθώ ένα παραμύθι σαν το Πινόκιο, για ένα κορίτσι που έχει ανάγκη να ταξιδέψει με σκοπό να διαπιστώσει αν μπορεί να μεταμορφωθεί σε αληθινή γυναίκα.
ΕΡ: Γιατί αρκετές τρανσέξουαλς δεν δέχονταν να εμφανιστούν μπροστά στο φακό;
ΑΠ: Σε περίπτωση που μπεις στο σύμπαν της ιντερνετικής πορνογραφίας, πίστεψέ με υπάρχουν πέτρες που δεν θέλεις να αναποδογυρίσεις, εκτός εάν κάνεις ειδησιογραφικό ντοκιμαντέρ, ρεπορτάζ δηλαδή. Εγώ εστίασα πάνω στα κορίτσια και το άμεσο περιβάλλον τους. Την σεξουαλική μεταβατικότητα τους, ποια τα όρια του αρσενικού και ποια του θηλυκού και κυρίως τη συμπεριφορά και τα συναισθήματά τους. Ξέρεις στις Φιλιππίνες οι τρανσέξουαλς δεν πηγαίνουν σχολείο, τους απαγορεύεται. Η κοινωνία τους εξορίζει καθημερινά και ο μοναδικός «φίλος» που αποκτούν είναι το πορνό. Μπορεί να ακούγεται γελοίο στην Ευρώπη, αλλά εκεί η πορνό βιομηχανία είναι ο χώρος που τους δίνει δουλειά, βελτιώνοντας τις συνθήκες επιβίωσης τους. Οι περισσότερες μπαίνουν στο χώρο της διαδυκτιακής πορνογραφίας (με webcam) και έτσι μειώνεται ο δείκτης θνησιμότητας τους, αφού φεύγουν από τους δρόμους.
ΕΡ: Πατάς σε τεντωμένο σχοινί αλλά είσαι προσεκτικός, σκηνοθετώντας μια ταινία με ένα διαστροφικά θετικό μήνυμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Raquela ζει το όνειρό της για να πάει στο Παρίσι, πουλώντας όμως το κορμί της. Πως κατάφερες να κρατήσεις αυτή την ουμανιστική ισορροπία;
ΑΠ: Δεν είμαι σίγουρος. Ίσως από ατύχημα δημιούργησα ένα φεμινιστικό φιλμ, με τρανσέξουαλς...Το σίγουρο είναι πως μέσα από τα κορίτσια μπορούμε να διακρίνουμε την παγκοσμιοποίηση της βιομηχανίας μόδας, τα πρότυπα ομορφιάς και την εξέλιξη της πορνογραφίας. Η Raquela εξ’αλλου είναι ένα πρόσωπο παγιδευμένο στη παιδική του ηλικία. Στη προστασία του σπιτιού της. Το μυαλό της γύριζε συνέχεια εκεί.
ΕΡ: Τι αποκόμισες από την επαφή σου με τη συγκεκριμένη τρανσέξουαλ κουλτούρα;
ΑΠ: Κοιτάζοντας αυτή την απομονωμένη κοινότητα των τρανσέξουαλς στις Φιλιππίνες, βλέπουμε τις βάναυσες επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης. Σε μερικές ξέμακρες, φτωχικές γειτονιές κυριαρχεί το λουκ αλά Πάρις Χίλτον και αυτό δείχνει στο κατά πόσο η Δύση έχει σκλαβώσει το κόσμο με ηλίθιες πατέντες ομορφιάς. Οι τρανσέξουαλς επιδιώκουν μανιωδώς να αισθάνονται 100% όμορφες. Τρέφονται από αυτό. Έτσι όταν πλησιάζουν 28 ή 30 χρονών η ακμή της ομορφιάς φθείρεται ραγδαία. Αρχίζουν να αναδύονται τα αντρικά χαρακτηριστικά και τότε έχουν βασικά «τελειώσει». Νιώθουν ότι η ζωή τους δεν έχει νόημα πια. Οι αυτοκτονίες και οι εξαφανίσεις γίνονται ρουτίνα. Η τοπική κοινωνία κοιτά με απάθεια το φαινόμενο και υποδόρια ενισχύει την αυτοκαταστροφή τους, σαν να θέλει να τις εξαφανίσει το γρηγορότερο δυνατόν. Να τι αποκόμισα. Το προτζεκτ ήταν από την αρχή ένα δύσκολο ενχείρημα. Τα γυρίσματα κράτησαν 63 μέρες σε 5 χώρες. Όταν κατέθεσα την ιδέα μου σε διάφορους φορείς, όλοι τη χαρακτήριζαν «συναρπαστική», «αξιόλογη», αλλά για να την χρηματοδοτήσουν, πήρε χρόνο, φοβόντουσαν το θέμα βλέπεις. Παραφράζοντας τον τίτλο του Στίβεν Φρίαρς «Τεντώστε Τα Αυτιά Σας», η ταινία με δυο λόγια, θα μπορούσα να πω πως είναι, ανοίχτε τα μάτια σας.

LOS BASTARDOS

2008-08-18T05:35:00.000-07:00

Δυό παράνομοι εργάτες στο Λος Άντζελες, θα φτάσουν στα άκρα και θα βουτήξουν στα πιό άγρια ένστικτα επιβίωσης, οργής και εκδίκησης....

«Αυτό που κάποτε κάναμε για τη Θεία Χάρη, τώρα το κάνουμε για τα χρήματα. Σήμερα εξάλλου, είναι το μοναδικό πράγμα που χαρίζει στον άνθρωπο, την αίσθηση της δύναμης».
ΝΙΤΣΕ

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
Σκηνοθεσία: Amat Escalante
Σενάριο: Amat Escalante, Martin Escalante
Παραγωγοί: Jaime Romandia, Amat Escalante, Gabr iel Abraham
Δ.Φωτογραφίας: Matt Uhry
Μοντάζ: Ayhan Ergursel, Amat Escalante
Ήχος: Raul Locatelli
Μουσική: Jazkamer
Ηθοποιοί: Jesus Moises Rodriguez, Ruben Sosa, Nina Zavarin, Kenny Johnston
Διάρκεια: 90΄, Έγχρωμο/ Μεξικό-Γαλλία/
Εταιρίες παραγωγής-διανομής: La Pacte, Mantarraya Productions, Tres Tunas

ΣΥΝΟΨΗ
Ένα εικοσιτετράωρο από τις ζωές των Fausto και Jesus, δυο παρανόμων εργατών (που δεν έχουν πράσινη κάρτα) στο Λος Άντζελες. Κάθε μέρα και μια καινούργια αποστολή, κάθε μέρα η ίδια πίεση για να βρουν λεφτά. Παρακολουθούμε τη καθημερινή τους ρουτίνα, που ξεκινά πάντα από την ουρά του Κέντρου Μεταναστών. Περιμένουν καμιά καλή δουλειά, ότι να’ναι. Σήμερα εν αντιθέσει με τους μισθούς πείνας και τις σκληρές συνθήκες εργασίας των προηγούμενων ημερών, τους δίνεται μια ελπίδα. Υ πάρχει δουλειά που πληρώνει και με το παραπάνω. Σήμερα όμως ο Jesus κουβαλά μια καραμπίνα με κομμένη κάνη, στο σακίδιο της πλάτης του.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
Ξεκίνησα να δουλεύω πάνω στο σενάριο του «Los Bastardos», πολύ πριν η αθρόα μετανάστευση από το Μεξικό, γίνει καίριο ζήτημα όπως είναι σήμερα. Είναι ένα φιλμ που εξελίχθηκε με φυσικό τρόπο. Δεν ξεπήδησε ακριβώς από κάποια συγκεκριμένη ιδέα που είχα στο μυαλό μου, αλλά περισσότερο από το ποιος είμαι και πως έχω ζήσει στις Η.Π.Α, σαν γνήσιο τέκνο παράνομων μεταναστών.
Πιστεύω πως αυτή η ταινία τώρα έχει γίνει κάτι διαχρονικό και σημαντικό. Όταν έγραφα τις πρώτες σελίδες σεναρίου, δεν μπορούσα να το φανταστώ. Η σημερινή κρίση της μετανάστευσης ανάμεσα στο Μεξικό και στις Η.Π.Α, έχει ενταθεί σε τρομερό βαθμό. Μια ένταση που την ένιωθα από μικρός, να μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο ζώντας και στα δυο κράτη εναλλάξ, αλλά δεν περίμενα ποτέ να φτάσει σε τέτοια άκρα. Το «Los Bastardos» είναι αποτέλεσμα των εμπειριών μιας ζωής. Στη ταινία αυτή προβάλω την αγωνία και λύπη των δικών μου ανθρώπων, που στοιβάζονται ανά χιλιάδες στα σύνορα και εισέρχονται μέσα τις Η.Π.Α με όποιο τρόπο μπορούν. Αποκλειστικός στόχος είναι να βγάλουν όσο το δυνατόν πιο πολλά λεφτά, σε μικρό χρονικό διάστημα. Διάλεξα για το ρόλο των κύριων πρωταγωνιστών (του Jesus και του Fausto) δυο άτομα που δεν είναι ηθοποιοί. Δουλεύουν καθημερινά κάτω από απάνθρωπες συνθήκες και προέρχονται από την ίδ ια συνοικία του Μέξικο Σίτυ. Αυτοί οι δυο άνθρωποι εκφράζουν για μένα τη σημαντικότερη πτυχή του σύγχρονου κόσμου: τον απόλυτο εξευτελισμό της φύσης του ανθρώπου, μέσα στη κοινωνία. Σήμερα ο ανθρώπινος παράγων μπορεί να επικοινωνήσει και να ικανοποιήσει τις λειτουργικές του ανάγκες, μόνο διαμέσων του χρήματος.
Για μένα η ταινία ανοίγει διάλογο με την χειρότερη τραγωδία που μπορεί να αντιμετωπίσει το ανθρώπινο πλάσμα: να εξελιχθεί σκόπιμα σε δολοφόνο.
Δεν πιστεύω ότι είναι μέσα στα όρια της ανθρώπινης φύσης, η διάπραξη ενός εν ψυχρώ εγκλήματος. Πιστεύω, ότι μόνο ο εκφυλισμός της ιδιοσυγκρασίας του καθενός, μπορεί να οδηγήσει εκεί. Το μπαστάρδεμα της ανθρωπιάς. Εδώ θέλω να σημειώσω πως διαχωρίζω την εν ψυχρώ δολοφονία, από την αυτοάμυνα ή την εκδίκηση. Τα δυο τελευταία ζητήματα δεν αφορ ούν στη παρούσα φάση τους βασικούς χαρακτήρες μου, αν και οι ρίζες της εγκληματικής δραστηριότητάς τους, έχουν προέλθει από το πάθος και τη μετέπειτα εκδίκηση ενός τρίτου άνδρα, για την πρώην ερωμένη του.
Είμαστε τόσο εξοικειωμένοι στο να παρακολουθού με φόνους από τη τηλεόραση, στην ζεστασιά του σαλονιού μας. Στη ταινία θέλω να αντιστρέψω το ευάρεστο αυτό βλέμμα, πλησιάζοντας το θεατή με τη βία και τον αδικαιολόγητο θάνατο, που προέρχεται από τη μεριά της τηλεόρασης.
Γενικότερα νιώθω μέσα μου, πως δεν προσέχουμε καθόλου τους ανθρώπους που ζουν με προϋποθέσεις. Μάλλον τους αγνοούμε εσκεμ μένα. Πρέπει να παλέψουμε για το δικαίωμα στις βασικές ανάγκες των ανθρώπων, όπου και αν βρίσκονται στο κόσμο. Να σταματήσουμε την ανέχεια που ωθεί τους ανθρώπους να πηδάνε τοίχους, να σκοτώνονται σε ηλεκτροφόρα καλ ώδια, για να θρέψουν, όσοι τα καταφέρουν, την ανάγκη τους για ζωή.

ΑΠΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΕΡΩΤΗΣΗ: Από που ξεκίνησε η ιδέα του σεναρίου;
AΜΑΤ ESCALANTE: Έχω την εντύπωση πως η ταινία δεν είναι αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης ιδέας. Το τελευταίο μου φιλμ με τίτλο «Sangre»,μπορείς να πεις πως πράγματι προήλθε από κάτι συγκεκριμένο. Νιώθω ότι το «Los Bastardos», προήλθε από καταστάσεις και εμπειρίες, που τις βίωσα κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες στη ζωή μου. Ζω ταυτόχρονα στις Η.Π.Α και το Μεξικό. Ο πατέρας μου πέρασε παράνομα τα σύνορα των Η.Π.Α, πριν γεννηθώ και σακάτεψε τα χέρια του στα σύρματα. Μου έχει πει αυτή την ιστορία πολλές φορές και για μένα είναι φαίνεται πολύ παράξενο να ρισκάρει κάποιος τόσο πολύ για να πηδήξει ένα φράχτη στο κάτω κάτω. Ποιος είναι ο λόγος αναρωτιέμαι έκτοτε. Άλλο ένα μέλος της οικογενείας μου, πέρασε τα σύνορα σερνόμενος στους υπονόμους, για περίπου 12 ώρες. Αυτές οι μαρτυρίες με ώθησαν ουσιαστικά, στην απόφαση να κάνω το «Los Bastardos». Το σενάριο, το έγραψα μαζί με τον αδερφό μου Martin από απόσταση, καθώς εγώ ήμουν σε φεστιβαλική «τουρνέ» ανά το κόσμο. Το σενάριο ολοκληρώθηκε καθώς ήμουν καλεσμένος στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, στις Κάννες πριν από 2 χρόνια. Ο Martin έχει την ικανότητα να δομεί πολύ καλύτερα από μένα σκηνές και διάλογους πάνω στο χαρτί. Έτσι του έστελνα με e-mail τις σκόρπιες ιδέες μου και αυτός τις μόνταρε, τις διόρθωνε όπου χρειαζόταν και αποφασίζαμε από κοινού. Ήταν μια επίπονη διαδικασία, πάνω σε ένα δύσκολο προτζεκτ.
ΕΡ: Πότε αποφάσισες για τα μέρη όπου θα γυρίζονταν η ταινία; Γιατί διάλεξες ειδικά το Λος Άντζελες;
ΑΠ: Όταν ξεκινώ να σκέφτομαι τα μέρη όπου θα εξελιχθεί μια ιστορία, απαιτώ από τον εαυτό μου να τα γνωρίζει καλά. Με αυτό το τρόπο νιώθω ότι ελέγχω το χώρο και αρχίζω να σχηματοποιώ τη δράση. Τα προάστια του Λος Άντζελες ταιριάζουν ιδανικά στους ήρωές μου. Επειδή οι χαρακτήρες της ταινίας αλλάζουν μέρη συνεχώς για να βρουν δουλειά, έτσι κι εγώ βρήκα μια περιοχή όπου το φόντο της να περνά απαρατήρητο από το θεατή.
ΕΡ: Στη ταινία δουλεύεις με πολύ διαφοροποιημένο καστ. Κάποιοι ηθοποιοί είναι επαγγελματίες, ενώ οι περισσότεροι, όχι. Αυτό πως επηρέασε τον τρόπο παραγωγής; Δυσκολεύτηκες στη σκηνοθεσία των ηθοποιών;
AΠ: Ήταν δύσκολο και ξόδεψα είναι η αλήθεια πολύ χρόνο μέχρι να καταλήξω στους δυο πρωταγωνιστές. Μαζί με τον αδερφό μου, δουλέψαμε ένα χρόνο πάνω σε αυτό το αντικείμενο. Όσον αφορά τη περίπτωση του Jesus Moises Rodriguez που παίζει τον Jesus, τον εντοπίσαμε σε μια οικοδομή στη πόλη μου, το Γουαναχουάτο του Μεξικό. Ενθουσιάστηκε με την ιδέα της ταινίας. Όμως ήταν εξαιρετικά δύσκολο να τον μπάσουμε στις Η.Π.Α, νόμιμα. Η αρχική μας πρόταση απορρίφθηκε, προκαλώντας καθυστερήσεις στο γύρισμα, αλλά στο τέλος τα καταφέραμε. Ο Ruben Sosa που παίζει τον Fausto, ήρθε σε μας από θαύμα. Αφού είχαμε μιλήσει ήδη με ένα πρόσωπο που τελικά φοβήθηκε τα γυρίσματα και αποχώρησε, πιεστήκαμε αφάνταστα, διότι έπρεπε μέσα σε 2 μέρες να βρούμε κάποιον, αλλιώς θα αναβάλαμε τα πάντα και απ’ότι καταλαβαίνεις αυτό θα σήμαινε την καταστροφή. Έτσι όλη η παραγωγή, πήρε τους δρόμους. Η art director της ταινίας Daniela Schneider, βρήκε τελικά τον Ruben αραχτό σε μια γωνία. Το γύρισμα ξεκίνησε τελικά τη τελευταία στιγμή. Το κύριο μέλημα μου ήταν το πως θα μείνουν συγκεντρωμένοι για να θυμούνται τους διαλόγους. Πάνω σε αυτό αυτοσχεδίασα αρκετές φορές. Το αποτέλεσμα είναι να διαφοροποιηθούν οι διάλογοι από το πρωτότυπο σενάριο. Τα παιδία κατάφεραν να εκφραστούν με τον τρόπο που ξέρουν. Ο συνδυασμός των δυο μεξικάνων με την λευκή αμερικανίδα γυναίκα, ήθελα να είναι εκρηκτικός, αλλά να μπορεί να περπατήσεις. Ήμουν τυχερός που βρήκα τη Nina Zavarin, αφού πρώτα έκανα κάστινγκ σε 300 κορίτσια. Η Nina ήταν πρόθυμη να δώσει τα πάντα στο πρότζεκτ και να φτάσει σε σημεία που άλλοι ηθοποιοί θα το ξανασκέφτονταν. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων τα παιδιά εμπιστεύτηκαν ο ένας τον άλλο πάρα πολύ. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη μας νίκη, η αλληλεγγύη.
ΕΡ: Αν και τα γυρίσματα του «Los Bastardos», είναι σχεδόν αποκλειστικά ημερήσια και λουσμένα στο φως, η θεματική της ταινίας είναι σκοτεινή. Εξήγησέ μας τη διαφορά αυτή...
ΑΠ: Ακριβώς. Ήθελα να γυρίσω κάτω από το σκληρό ημερήσιο φως, έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να βρει καταφύγιο. Για μένα οι Η.Π.Α στη πλειοψηφία τους είναι μια καθαρή και καλοδιατηρημένη χώρα, όπου έχουν επενδυθεί πολλά χρήματα για να καλύψουν τη βρωμιά με τσιμέντο. Σαν μεξικάνος που είμαι κάθε φορά που περνάω τα σύνορα, αισθάνομαι τη διαφορά. Επίσης δεν μου αρέσει να κάνω ταινίες που κρύβονται πίσω από όμορφα σκηνικά.
ΕΡ: Ποιο κομμάτι της παραγωγής σε επηρέασε θετικά;
ΑΠ: Το πλέον συναρπαστικό κομμάτι της παραγωγικής διαδικασίας, περιλαμβάνει αυτό που έκανα και στη πρώτη μου ταινία, δηλαδή να δουλέψω με μη επαγγελματίες ηθοποιούς. Στην αρχή δεν πίστευαν ότι πραγματικά συμμετέχουν σε αληθινή ταινία και αργότερα ο δρόμος μέχρι το φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών ήταν μια εμπειρία που άλλαξε τη ζωή τους και τη δική μου.
ΕΡ: Συνάντησες ηθικές αντιστάσεις είτε από τους ηθοποιούς, είτε από τους τεχνικούς για το επίπεδο της βίας στη ταινία σου;
ΑΠ: Όχι, διότι πιστεύω πως όλοι μας σήμερα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είμαστε εξοικειωμένοι στη βία και το έγκλημα.
ΕΡ: Οι δυο μεγάλες λήψεις στην αρχή και στο τέλος του φιλμ, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστες. Τις είχες σκεφτεί από πριν ή σου προέκυψαν στο μοντάζ.
ΑΠ: Η σκέψη μου ήταν πως θα ξεκινούσα τη ταινία δείχνοντας ένα σκηνικό από αδιαπέραστο τσιμέντο και θα τέλειωνα με τη γη και το χώμα, όπου εκεί κάτι μπορεί να φυτρώσει ξανά. Τα υπόλοιπα δεν ήρθαν από κάποιο σκληρό προγραμματισμό, αλλά μάλλον από ένστικτο. Η τελευταία λήψη της ταινίας έγινε από «ατύχημα». Αφού τεχνικά μας ήταν δύσκολο να πραγματοποιήσουμε τη λήψη που απαιτούσε το σενάριο, δοκιμάσαμε πολλές εναλλακτικές λύσεις. Αυτό που αποτυπώθηκε τελικά στο πανί, είναι η τελευταία μέρα των παραλλαγών μας και ο κατάκοπος ηθοποιός δεν είχε συνειδητοποιήσει πως τον τραβάγαμε. Είναι καταπληκτικό να σου δίνει ο άλλος τον πραγματικό εαυτό του, για μια ανεπανάληπτη στιγμή. Εάν μπορείς να πιάσεις αυτή τη φευγαλέα στιγμή, έχεις κινηματογράφο, έχεις τέχνη. Όταν φώναξα «cut», ήξερα πως ήταν η τελευταία σκηνή του φιλμ.

THE VISITOR

2008-08-18T04:22:00.000-07:00

ΦΑΒΟΡΙ ΣΑ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
«Σίγουρα, στα Όσκαρ, και πάει στοίχημα»
περιοδικό ROLLING STONE
«Ένα ειλικρινές και συγκινητικό δράμα»
εφημερίδα WALL STREET JOURNAL
« Στη ταινία «The Visitor», η φιλία εμπνέεται από την ελευθερία και την αναζήτηση της δικαιοσύνης»
εφημερίδα LOS ANGELES TIMES
«Σε μερικές ταινίες δεν περιμένεις πολύ, σε κερδίζουν από την αρχή. Αυτό συμβαίνει και εδώ»
περιοδικό VARIETY
«Τη στοργή, τη τρυφερότητα και την αγάπη, μπορείς να τη βρεις στα πιο απρόσμενα μέρη. Όπως σ’ένα ξεχασμένο διαμέρισμα. Μια ταινία με καρδιά».
περιοδικό CINEMATICAL

ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΚΑΜΕΡΑ

Σκηνοθεσία και Σενάριο: Thomas McCarthy
Παραγωγοί: Michael London, Mary Jane Skalski, Jeff Skoll
Δ.Φωτογραφίας: Oliver Bokelberg
Μοντάζ: Tom McArdle
Ήχος: Paul Hsu, Damian Canelos
Μουσική: Jan Kaczmarek
Οπτικά nier, Mike Nuget Πρωταγωνιστούν: Richard Jenkins, Haaz Sleiman, Danai Jekesai Gurira, Patricia Clarkson, Hiam Abbass, Maggie Moore
Παραγωγή-Διανομή: Overture Films, Groundswell Films, Participant Productions
Διάρκεια: 108΄, Έγχρωμο.

Σ’ένα κόσμο 6 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, δεν χρειάζεσαι παραπάνω από έναν για να αλλάξει η ζωή σου.
Πέντε χρόνια μετά το εκπληκτικό σκηνοθετικό του ντεμπούτο με τίτλο «Station Agent», που είχε δημιουργήσει μεγάλη αίσθηση στο φεστιβάλ του Sundance, με αποτέλεσμα να του δοθεί το βραβείο κοινού, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Thomas McCarthy, επιστρέφει. Αυτή τη φορά έχει ως κεντρικό ήρωα τον Γουόλτερ (Richard Jenkins, πρωταγωνιστής της πετυχημένης σειράς «Six Feet Under»), έναν κυνικό καθηγητή οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ, όπου η ζωή του θα αλλάξει ριζικά ύστερα από ένα συναπάντημα στο διαμέρισμά του…
Ένα οξυδερκές και συχνά ανάλαφρο φιλμ, για την ανεύρεση της χαράς σε αναπάντεχα μέρη. Ο Γουόλτερ είναι 62 χρόνων. Εδώ και κάποια χρόνια ουσιαστικά υπνοβατεί στη ζωή του. Έχει χάσει το πάθος του για το γράψιμο και τη διδασκαλία. Νιώθει κενός και προσπαθεί να γεμίσει αυτή του τη στέρηση, κάνοντας μια απόπειρα να μάθει κλασσικό πιάνο. Όταν το πανεπιστήμιο τον στέλνει για ένα συνέδριο στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, ο Γουόλτερ αιφνιδιάζεται καθώς βλέπει ότι το νοικιασμένο διαμέρισμα του, έχει καταληφθεί από ένα ζευγάρι μεταναστών. Θύματα μιας κτηματομεσιτικής απάτης ο Ταρέκ (Haaz Sleiman) από τη Συρία και η κοπέλα του από τη Σενεγάλη, Ζαϊνάμπ (Danai Jekesai Gurira) δεν έχουν κάπου αλλού να πάνε. Ο Γουόλτερ σκέφτεται να τεστάρει τον ανθρωπισμό του και απρόθυμα τους επιτρέπει να μείνουν μαζί του.
Συγκινημένος από την καλοσύνη του Γουόλτερ, ο Ταρέκ ένας ταλαντούχος μουσικός, επιμένει να διδάξει στον ηλικιωμένο καθηγητή, αφρικανικό τύμπανο. Με το που αγγίζει ο Γουόλτερ αυτό το πληθωρικό όργανο, αρχίζει να κατέχεται από μια ασυγκράτητη έξαψη και δίψα για ζωή. Ανακαλύπτει τα τζαζ στέκια της πόλης και αρχίζει τις επαφές του με ντράμερς, που κάνουν πρόβες γύρω από το Σέντραλ Παρκ. Καθώς οι φιλία των δυο αντρών βαθαίνει, οι διαφορές στη κουλτούρα, την ηλικία και τη συμπεριφορά, αμβλύνονται.

Η τύχη του Ταρέκ όμως, γρήγορα σώζεται όπως και της πλειοψηφίας των μεταναστών. Τον συλλαμβάνουν στο μετρό, δεν έχει χαρτιά και τίθεται υπό κράτηση με σκοπό να απελαθεί. Όσο η κατάσταση χειροτερεύει, ο Γουόλτερ νιώθει την ανάγκη να βοηθήσει το καινούργιο του φίλο. Το πάθος και η αποφασιστικότητα τον εκπλήσσουν ευχάριστα, διότι πριν λίγο καιρό πίστευε ότι τα είχε χάσει. Όταν η γοητευτική μητέρα του Ταρέκ, Μούνα (Hiam Abbass), φτάνει στη πόλη για να ψάξει το γιο της, η εμπλοκή του καθηγητή τώρα αποκτά και μια ερωτική διάσταση. Ο Γουόλτερ μέσα από την επαφή του με τρεις καινούργιους φίλους και μάλιστα μετανάστες, νιώθει να ξυπνά μέσα του ένας καινούργιος κόσμος, μια νέα ζωή.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ

THOMAS McCARTHY (Σκηνοθέτης, Συγγραφέας, Ηθοποιός)
Γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1969 και σαν ηθοποιός από μικρός τον αγάπησε η τηλεόραση, με αποτέλεσμα να έχει στο βιογραφικό του αναρίθμητα σήριαλ. Η πρώτη του απόπειρα στο σινεμά ήταν όταν έγραψε και σκηνοθέτησε το «Station Agent» (2003) που αποθεώθηκε στο Sundance παίρνοντας το βραβείο κοινού, δίνοντας έτσι μια νέα πνοή στο υβρίδιο που ονομάζαμε παλιότερα αμερικάνικο ανεξάρτητο κινηματογράφο. Παράλληλα την ίδια χρονιά στα βρετανικά BAFTA, πήρε το βραβείο καλύτερου σεναρίου και το John Cassavetes Award, που στην Αμερική είναι πολύ σημαντικό για νέους κινηματογραφιστές. Σαν ηθοποιός έχει παίξει σε αξιόλογες ταινίες όπως «The Flags of Our Fathers», «Syriana» και «Good Night and Good Luck».

RICHARD JENKINS (Γουόλτερ)
Εδώ και πολλά χρόνια είναι ένας αναγνωρίσιμος καρατερίστας ηθοποιός στο Χόλυγουντ, με μεγάλη ζήτηση. Ο ρόλος που τον απογείωσε ήταν το 1996, όταν έπαιξε δίπλα στο Ben Stiller, στο «Flirting with Disaster». Παράλληλα με το σινεμά, ο ηθοποιός έχει αναπτύξει μια μεγάλη καριέρα στο θέατρο και για 20 χρόνια σκηνοθετεί παραστάσεις στο Rhode Island’s Trinity Repertory Theater. Έχει παίξει σε αναρίθμητες ταινίες και μερικές από αυτές είναι: «Ι Ηeart Huckabees», «North Country», «Rumor Has It», «Cheaper by the Dozen».
O Γουόλτερ είναι καθηγητής πανεπιστημίου και έχει χάσει το ενδιαφέρον του για το οτιδήποτε. Μένει μόνος και χάνει μέρα με την ημέρα την αυτοπεποίθηση του. Δεν κρύβει τη δυσαρέσκειά του στους φοιτητές και ξεκινά να μάθει κλασσικό πιάνο, το ύστατο πάθος της γυναίκας του. Υποχρεώνεται να παρακολουθήσει ένα συνέδριο στη Νέα Υόρκη και στο διαμέρισμα που μοιραζόταν με τη γυναίκα του κάποτε, υπάρχουν δυο ξένοι και μάλιστα μετανάστες. Ένας παράξενος ουμανισμός τον πλημμυρίζει και επιτρέπει στο ζευγάρι να μείνει. Αυτοί από τη μεριά τους, δίχως να το γνωρίζουν, ξεκλειδώνουν τις θαμμένες επιθυμίες του 62άχρονου καθηγητή και του προσφέρουν έναν νέο κόσμο.

HAAZ SLEIMAN (Ταρέκ)
Άρχισε τις εμφανίσεις του από τη μικρή οθόνη. Έπαιξε σε 3 επεισόδια της πολυβραβευμένης σειράς «24». Μέχρι στιγμής στο κινηματογράφο έχει βρεθεί σαν καρατερίστας. Η μεγαλύτερη παραγωγή που έχει λάβει έως τώρα μέρος, είναι η ταινία «American Dreamz», πλάι στον Hugh Grant τον Dennis Quaid και την Marcia Gay Harden. Εκτός Αμερικής είχε κάνει αίσθηση στο φιλμ «Offside» του ιρανού σκηνοθέτη Jafar Panahi.
Ο Ταρέκ είναι μετανάστης από τη Συρία και έχει έρθει στην Αμερική με τη μητέρα του. Φέρνει μαζί του το αφρικάνικο τύμπανο μαζί του και γρήγορα γίνεται σημαντική φιγούρα στα έθνικ τζαζ κλαμπς της Νέας Υόρκης, αλλά και στο κύκλο των ντράμερς του Σέντραλ Πάρκ. Δεν έχει χαρτιά και ζει περίπου παράνομα. Όταν τον σταματά τυχαία ένας αστυνόμος, περνά τη κόλαση που συμβαίνει σε κάθε μετανάστη μετά τις 9/11.

HIAM ABBASS (Μούνα)
Γεννήθηκε στη Ναζαρέτ, σπούδασε φωτογραφία στη Χάιφα και θέατρο στην Ιερουσαλήμ. Δούλεψε σε διάφορες θεατρικές ομάδες και το 1988, εγκατέλειψε τη χώρα, για να εγκατασταθεί στη Γαλλία. Έκτοτε το ρεπερτόριο της περιλαμβάνει μερικές διακριτές ταινίες όπως: «Free Zone» μαζί με τη Natalie Portman, «Desengagement» στο πλάι της Julliete Binoche, «Dialogue avec mon Jardinier» με πρωταγωνιστή τον Daniel Auteuil. Η πείρα της στην υποκριτική είναι τόσο μεγάλη και αναγνωρισμένη γι αυτό έχει συνεργαστεί σαν σύμβουλος ηθοποιών σε οσκαρικές ταινίες όπως: «Munich», «Babel», «The Diving Bell and the Butterfly». Εκεί βοηθούσε τους νέους ηθοποιούς να εκφράσουν τα συναισθήματά τους μπροστά στο φακό.
Η μητέρα του Ταρέκ ήρθε με το παιδί της στην Αμερική, για να γλιτώσει από την τοπική κυβέρνηση. Φτάνοντας ξαφνικά στο διαμέρισμα του Γουόλτερ, για να βρει το γιο της, μαθαίνει πως υπάρχει σοβαρή περίπτωση να απελαθεί για τη Συρία. Συμμαχεί με τον Γουόλτερ, με σκοπό να κρατήσουν το παιδί στη χώρα. Ένα περίεργο ρομάντζο ξεκινά ανάμεσά τους, ενώ η Μούνα έχει καταθλιπτικές εξάρσεις αφού πιστεύει πως είναι ένοχη για την κατάσταση του γιου της. Σκέφτεται ότι άφησε τα πάντα πίσω στη Συρία (φίλους, υπάρχοντα) για να στεριώσει στην Αμερική, Θα τα καταφέρει;

ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ Η ΤΑΙΝΙΑ

«Μου είναι δύσκολο να καταδείξω με ακρίβεια τη πηγή απ’όπου εμπνεύστηκα τη ταινία», λέει ο σκηνοθέτης Thomas McCarthy και συνεχίζει: «Μαζεύω διάσπαρτες ιδέες και τις αποθηκεύω σ’ένα φάκελο και κάποια στιγμή τραβάω μια, που μου φαίνεται πιο ελκυστική».
Ο Thomas McCarthy, εντυπωσίασε τους κινηματογραφικούς κύκλους του Χόλυγουντ με την πρώτη του ταινία, το «Station Agent». Έτσι το Υπουργείο Εξωτερικών κάλεσε τον σκηνοθέτη και την εταιρία διανομής, να προβάλουν την ταινία στη Μέση Ανατολή στο πλαίσιο ενός προγράμματος πολιτιστικής προσέγγισης, των δυο μερών. Σε αυτό το ταξίδι ο McCarthy, είδε από κοντά το βαθύ χάσμα που χωρίζει τους Αμερικανούς πολίτες από τους αντίστοιχους της Ασίας. «Έμεινα κατάπληκτος από το πόσα λίγα γνωρίζω, για την περιοχή, για τους ανθρώπους, τη κουλτούρα. Η χώρα μου έχει επηρεάσει τις κοινωνίες των τόπων αυτών, με τις συνεχείς στρατιωτικές επεμβάσεις. Με όλα τα θλιβερά νέα των ειδήσεων και το δράμα που εκτυλίσσεται, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι άνθρωπο υπάρχουν και από τις δυο πλευρές, που οδηγούνται στο μίσος με ανεπανόρθωτες συνέπειες. Έμεινα άναυδος από τους καλλιτέχνες που συνάντησα εκεί. Με το πάθος και το ταλέντο τους. Αυτοί αποτελούν τη μαγιά που έπλασε τον Ταρέκ».
Παράλληλα ο McCarthy ανέπτυσσε τον χαρακτήρα του ηλικιωμένου καθηγητή, που έχει χάσει το πάθος για τη ζωή. «Ένιωθα πως κάπου αυτοί οι δυο, έπρεπε να συναντηθούν».
Η παραγωγός του «Station Agent» Mary Jane Skalski, είχε διαβάσει το πρώτο ντραφτ του σεναρίου και δεν ήξερε τι να περιμένει. Όπως ομολογεί η ίδια: «Αυτό που με τράβηξε στο να ενσκήψω πάν από το φιλμ, είναι ο ουμανισμός και αυτή η αίσθηση της ελπίδας. Είναι μια ιστορία για 4 ανθρώπους και τον τρόπο που βρίσκουν για να έρθουν οι ζωές τους κοντά Χάρις αυτό το γεγονός, οι ήρωες αλλάζουν. Είναι μια ιστορία για το πώς είναι εφικτό να πηγαίνεις τον εαυτό σου λίγο παραπέρα, αγκαλιάζοντας το διπλανό σου».
«Οι μικρές αποφάσεις, μερικές φορές είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά στη ζωή ενός ανθρώπου», συλλογίζεται ο Thomas McCarthy και συνεχίζει «Πολλές επιλογές στη ζωή μας είναι αυθαίρετες και μας φέρνουν σε τελείως διαφορετικό δρόμο από αυτό που είχαμε ξεκινήσει. Σκέφτομαι ότι όσο και αν θέλουμε να ελέγξουμε τη μοίρα και το πεπρωμένο μας, στη πραγματικότητα δεν είμαστε σε θέση. Στην πραγματικότητα της ταινίας γίνεται ακριβώς αυτό. Ο Γουόλτερ δεν έχει καμία πρόθεση να ταξιδέψει μέχρι τη Νέα Υόρκη. Κάνει οτιδήποτε για να ξεφύγει. Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα παίρνει την απόφαση να βοηθήσει αυτά τα παιδιά και ανακαλύπτει τη μουσική που κρύβει εντός του. Ποιος είναι σε θέση να τα προβλέψει όλα αυτά;».
Όταν γύρισε από το ταξίδι στη Μέση Ανατολή, ο Thomas McCarthy άρχισε να περνά ώρες στην αραβική κοινότητα της Νέας Υόρκης. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς του άκουσε για έναν νεαρό ο οποίος είχε τεθεί υπό περιορισμό, με τη κατηγορία ότι δεν είχε πράσινη κάρτα. Ο σκηνοθέτης άρχισε να επισκέφτεται μετανάστες που κρατούνται με την ίδια κατηγορία σε αστυνομικά τμήματα και μετά εκπλήξεως ανακάλυψε ότι δεν διέθεταν την στοιχειώδη νομική κάλυψη.
Η παραγωγός Mary Jane Skalski, ομολογεί πως το θεμελιώδες στοιχείο που απασχολούσε την ίδια και το σκηνοθέτη της, ήταν η αυθεντικότητα. Η ίδια λέει πως: «Η ταινία περιστρέφεται γύρω από άτομα που κάνουν ένα άλμα και αρχίζουν να πιστεύουν πως κάτι θα αλλάξει. Αυτό πρέπει να το εισπράξει το κοινό. Άρα η ταινία οφείλει να βγει όσο αληθινή γίνεται».
Ο Thomas McCarthy εκμυστηρεύεται ότι δεν θα βγει στο πλατό για να κάνει μια πολιτική ταινία, με την στενή, κομματική έννοια του όρου. Τον απασχολεί να αναδείξει τις ανθρώπινες πλευρές, ενός τεράστιου ζητήματος. Λέει χαρακτηριστικά: «Οι ήρωες του φιλμ εμπλέκονται σε μια κατάσταση που προβληματίζει λίγο ή πολύ, την συλλογική αμερικάνικη συνείδηση αυτή τη στιγμή. Μετανάστευση και καταστολή. Με τη ταινία εδώ, νιώθω σαν να κρατάω ένα μικρό καθρέφτη και να αναρωτιέμαι αν τελικά υπάρχουν περιθώρια για κατανόηση και επαφή». Αντί να καθοδηγεί το κοινό με αυθαίρετες απαντήσεις, ο σκηνοθέτης προτιμά να θέτει ερωτήματα. «Η δουλειά του σκηνοθέτη είναι να βάζει τα ερωτηματικά, αλλά να το κάνει με συναρπαστικό τρόπο. Εν κατακλείδι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία αγάπης και το δέσιμο μιας φιλίας. Η πλοκή εξελίσσεται απλά, με έναν εσωτερικό ρυθμό, δίχως βιαστικές κινήσεις και επεμβάσεις. Υπάρχουν τραγικές στιγμές και στιγμές αβίαστου γέλιου, αλλά και στιγμές ανιαρές. Νομίζω πως αυτές είναι οι βασικές συνιστώσες της ζωής, καθώς αυτή ξετυλίγεται μπροστά σου».